ในความเลือนราง เจ้าตัวน้อยผล็อยหลับตื้น ๆ ไปชั่วครู่ ทั้งยังฝันร้ายสะท้านฟ้า
ในความฝัน ห้องเรียนชั้นเลิศมีเด็ก ๆ มาเรียนมากมาย และทุกคนล้วนเป็นศัตรูของเขา ฉินเย่ก็แล้วไปเถิด ยังมีไจ้เยากับลอเฉิน เจ้าสองตัวร้ายนั่นอีก ทั้งคู่ร่วมมือกันแย่งพู่กันของเขา ใช้หมึกของเขา จับแท่นฝนหมึกของเขาเล่น เบียดเขาออกจากที่นั่ง ยังคิดยุยงคนอื่น ๆ ให้ขับไล่เขากับพี่ชายออกไป
เจ้าตัวแสบโกรธจนแทบคลั่ง ตะโกนลั่นว่า “ที่นี่คือบ้านข้า พวกเจ้าทั้งหมดไสหัวออกไปซะ!”
เสียงตะโกนนั้นดังสะเทือนเลื่อนลั่น จงเหวินซิวสะดุ้งเฮือก รีบจับไหล่น้องชายไว้ด้วยความตื่นตระหนก พลางร้องว่า “จินเฉิง ตื่นเร็ว เจ้าฝันร้ายหรือ”
จงจินเฉิงเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นขยี้ตา แล้วเงยหน้ามองเพิงรถที่สั่นไหว ถึงได้รู้ตัวว่าตนกำลังจะไปสอบที่สำนักชิงโป ส่วนเรื่องทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ล้วนเป็นเพียงความฝัน
“ดีที่เป็นแค่ฝัน...” เขาพึมพำ
ไม่เช่นนั้นหมัดของเขาคงกำแน่นจนแข็งแล้ว เจ้าสองตัวน่ารำคาญนั่น ทางที่ดีจงอยู่ให้ห่างบ้านของเขาไว้!
คฤหาสน์นายพลโฮ
สวี่หว่านเพิ่งลงจากรถม้า ก็เห็นฮูหยินโฮเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวายอยู่หน้าประตู พอเห็นนางมา ก็รีบเข้ามาหาดุจเห็นฟางช่วยชีวิต
สวี่หว่านเร่งฝีเท้าเข้าไปหา แล้วกล่าวว่า “ฮูหยินไยต้องมารอด้วยตนเองเล่า ให้คนพาข้าเข้าไปก็พอแล้ว”
ฮูหยินโฮราวกับได้พบผู้ช่วยชีวิต ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา พลางตอบว่า “น้องสาว หากเจ้ายังไม่มา ข้าคงเป็นบ้าไปแล้ว เร็วเข้า ๆ เข้าจวนก่อน แล้วค่อยคุยกันให้ละเอียด”
สวี่หว่านถูกนางดึงเข้าไป ระหว่างที่แขนแนบชิดกัน นางยังสัมผัสได้ว่าร่างของฮูหยินโฮกำลังสั่น คล้ายได้รับความตกใจอย่างหนัก