รอคอยให้เธอแสดงอาการบ้าคลั่งออกมา ท้าทายและฉีกทำลายความสงบสุขที่ปกคลุมอยู่ตอนนี้ให้แหลกสลาย
เขาต้องการผลักเธอให้เป็นบ้า
เวินอิ่งรู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย นอกเหนือจากนี้ เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเขาจะมีจุดประสงค์อื่นใดอีก
ชางจัวฉีนั่งนิ่งเงียบ คราวนี้ไม่ได้พิมพ์แป้นพิมพ์ ข้อมือตึงเกร็ง สายตายังคงเย็นชาไร้ความรู้สึก
เขายังคงสวมสูทที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย นั่งรออย่างเงียบๆ แสงจากคอมพิวเตอร์ด้านหน้าทำให้เขาดูยิ่งไร้หัวใจ
เวินอิ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ ทันใดนั้น เสียงของเธอเรียบนิ่ง “ในเมื่อซ่งเหยาชอบของมือสองขนาดนั้น ก็ยกให้เธอไปสิ พี่รอง ดึกแล้ว หนูขึ้นไปนอนก่อนนะ”
ของมือสอง แน่นอนว่ารวมถึงชายอย่างชางจัวฉีด้วย
น้ำเสียงที่เบาสบายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แค่ให้ไปก็ให้ไป
ยังไงของสองอย่างนั้นตอนหย่าก็ต้องเอากลับมาอยู่ดี จะไปคิดมากตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์
ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า ในช่วงเวลาหนึ่ง ออร่าของชางจัวฉีดูน่ากลัวมาก ราวกับปีศาจร้ายที่มืดมิด
เวินอิ่งขมวดคิ้ว มองไปอีกครั้ง เขาก็ยังคงมีท่าทีเย็นชา นิ่งเฉยดังเดิม
เธอก้าวเท้าขึ้นไปบนชั้นบน ค่อยๆ ข่มอารมณ์ของตัวเองไว้ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะระเบิดออกมา การออกไปหาที่อยู่ใหม่ก็ลำบาก อย่างน้อยก็ต้องจัดการเรื่องของตระกูลเวินและกระแสวิพากษ์วิจารณ์บนอินเทอร์เน็ตให้เรียบร้อยก่อน
ประสบการณ์หลายปีที่ผ่านมาต่างบอกเธอว่า การทะเลาะกับชางจัวฉีไม่มีประโยชน์อะไร
เธอไม่สนใจชางจัวฉีอีกต่อไป ยังไงสองคนก็เก่งในการปิดบังความจริงให้ดูสงบสุขเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เธอหาวหนึ่งครั้ง ตอนนี้รู้สึกง่วงจริงๆ แล้ว
อาบน้ำเสร็จ เธอก็อุ้มหลานหลานขึ้นเตียง แล้วเผลอหลับไปอย่างมึนงง
ไฟในห้องโถงชั้นล่างยังสว่างอยู่ ชางจัวฉีไม่ได้พิมพ์แป้นพิมพ์อีกแล้ว มีเพียงจ้องมองจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าอย่างเงียบๆ