แท่นประหารค่อย ๆ ยกขึ้น
ผู้ชมเรื่องพิสดารทั่วทั้งงานเงียบลงพร้อมกัน
เจียงเหวินยืนอยู่กลางเวที
สีหน้าไม่น่ามอง
แต่แววตายังสงบนิ่งพอควร
กฎข้อใหม่ปรากฏขึ้น
【มายากลตัดหัวฟื้นคืน】
【หนึ่ง ผู้เข้าชมต้องวางศีรษะไว้บนแท่นประหาร】
【สอง หลังศีรษะถูกตัดออก ผู้เข้าชมจะยังคงมีสติ】
【สาม ตั้งแต่ศีรษะหลุดจากร่างจนถึงตอนที่โจ๊กเกอร์ประกาศว่า “ฟื้นคืนสำเร็จ” ผู้เข้าชมห้ามหลับตา】
【สี่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามหลับตาเด็ดขาด】
เสิ่นเนียนเนียนอ่านจบ
สีหน้าก็เปลี่ยนไป
“นี่ไม่ใช่การทดสอบไหวพริบ”
หานเฟิงพูดเสียงต่ำ
“แต่มันทดสอบว่าเราจะกดสัญชาตญาณของร่างกายได้หรือเปล่า”
เห็นได้ชัดว่าเจียงเหวินเข้าใจเช่นกัน
เขาสูดหายใจลึก
แล้ววางศีรษะลงบนแท่นประหารด้วยตัวเอง
แกร๊ก
ห่วงเหล็กรัดคอไว้
โจ๊กเกอร์ยืนอยู่ข้าง ๆ
“พร้อมหรือยัง?”
เจียงเหวินจ้องไปข้างหน้า
“เลิกพูดมาก เริ่มได้แล้ว”
โจ๊กเกอร์ฉีกยิ้มกว้างขึ้น
“ตามใจคุณ”
ฟึ่บ!
ใบมีดประหารฟันลงมา!
ฉึบ!
ศีรษะกลิ้งลงไปในถาดรองสีเงิน
เลือดพุ่งกระฉูด!
แต่สิ่งที่น่าพิสดารคือ
เจียงเหวินไม่ตายจริง ๆ
ศีรษะของเขานอนอยู่ในถาดรอง
ดวงตายังคงลืมอยู่
ถึงขั้นมองเห็นร่างไร้หัวของตัวเองนั่งอยู่บนแท่นประหาร
ห้องถ่ายทอดสดคลุ้มคลั่งไปแล้ว
“ตัดหัวจริง ๆ เหรอ?!”
“แบบนี้ยังมีชีวิตอยู่ได้ด้วย?!”
“อย่ากะพริบตา! กฎแค่ห้ามหลับตานี่!”
ตอนแรก
มันก็ไม่ได้ยากจริง ๆ
ห้าวินาที
สิบวินาที
ดวงตาของเจียงเหวินเริ่มแสบ
โจ๊กเกอร์ยกไฟสปอตไลต์ขนาดยักษ์ขึ้นมา