“ขบวนพาเหรดรื่นเริงเที่ยงคืน—เริ่มอย่างเป็นทางการ!”
เสียงประกาศสีแดงฉานดังก้องไปทั่วสวนสนุกมรณะ
พนักงานทั่วไปทุกคน
ต่างถอยกลับเข้าไปในอาคารริมทางพร้อมกัน
ซุ้มขายตั๋วปิดลง
แผงขายขนมดับไฟ
แม้แต่พนักงานประจำที่เมื่อครู่ยังตอบคำถามเกี่ยวกับกฎได้ก็หายไป
ถนนสายหลักทั้งสาย
เหลือเพียงผู้เล่น
กับขบวนรถแห่ที่ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาจากระยะไกล
【กฎขบวนพาเหรดรื่นเริงเที่ยงคืน】
【หนึ่ง นักท่องเที่ยวทุกคนต้องเดินตามเส้นทางขบวนพาเหรดไปยังชิงช้าสวรรค์เที่ยงคืน ห้ามออกจากถนนสายหลัก】
【สอง เมื่อรถแห่ผ่านข้างตัว โปรดยิ้มไว้】
【สาม ห้ามรับของขวัญใด ๆ จากนักแสดงในขบวนพาเหรด】
มีเพียงสามข้อ
เรียบง่ายมาก
แต่สีหน้าของหานเฟิงกลับย่ำแย่ลง
“ยิ่งกฎเรียบง่าย ก็ยิ่งแปลว่าบังคับใช้อย่างเข้มงวด”
สิ้นเสียง
รถแห่คันแรกก็เคลื่อนเข้ามาใกล้แล้ว
มันเป็นรถเค้กวันเกิดขนาดมหึมา
บนเค้กปักเทียนกระดูกมนุษย์อยู่สิบกว่าด้าม
มีตัวตลกพิสดารหลายสิบตัวยืนอยู่บนนั้น
ทุกตัวแผ่กลิ่นอายระดับบีขึ้นไปเป็นอย่างน้อย
บนยอดสุด
โจ๊กเกอร์กางแขนออก
ในมือโยนลูกโบว์ลิงเปื้อนเลือดเล่น
“ยินดีต้อนรับสู่ช่วงเวลาที่แสนสุขที่สุดของสวนสนุกมรณะ!”
เสียงหัวเราะแหลมบาดหูระเบิดกึกก้อง
หึ่ง!
มลทินทางจิตแผ่กวาดผู้เล่นทุกคนในพริบตา!
หญิงคนหนึ่งหน้าซีดเผือด
รอยยิ้มที่ฝืนประคองไว้ตรงมุมปากพลันพังทลาย
สายตาของโจ๊กเกอร์จับจ้องไปที่เธอทันที
“คุณนักท่องเที่ยว”
“ดูเหมือนคุณจะไม่มีความสุขนะ?”
หญิงคนนั้นเงยหน้าพรวด
เธออยากยิ้ม