【เจ้าภาพงานเลี้ยงจันทร์เลือดครั้งนี้: แขกหมายเลข 701 เสิ่นเนียนเนียน】
【ผู้เข้าร่วมทุกคน โปรดได้รับการยอมรับจากเจ้าภาพงานเลี้ยง — เสิ่นเนียนเนียน】
ตัวอักษรสีเลือดลอยอยู่เหนือห้องจัดเลี้ยง
นานกว่าสิบวินาที
ไม่มีใครพูดอะไร
โจวไห่ยืนนิ่งอยู่กับที่
หวังเจี้ยนกั๋วอ้าปากค้าง
แม้แต่ซ่งฉี่หมิงก็ยังเงยหน้ามองตัวอักษรสีเลือดบรรทัดนั้น ก่อนก้มลงมองเสิ่นเนียนเนียน
แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
ราวกับกำลังตรวจสอบว่าตัวเองอ่านผิดหรือเปล่า
ส่วนเสิ่นเนียนเนียนเองก็ชี้เข้าหาตัว
“ฉันเหรอ?”
(⊙▽⊙”)
ไม่มีเสียงตอบรับ
ตัวอักษรสีเลือดยังคงแดงฉาน
ความหมายชัดเจนมาก
ก็คือเธอนั่นแหละ
วินาทีถัดมา
ห้องถ่ายทอดสดก็ระเบิดความเดือดขึ้นมาทันที
“？？？？？？？？？”
“เดี๋ยวก่อน! ทำไมเธอถึงเป็นเจ้าภาพงานเลี้ยงได้ล่ะ?!”
“เป็นไปไม่ได้มั้ง?!”
“เจ้าภาพงานเลี้ยงจันทร์เลือดไม่ควรถูกเลือกจากแขกพิสดารหรอกเหรอ?”
“ฉันเคยดูถ่ายทอดสดจากโรงแรมจันทร์เลือดเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นเจ้าภาพเป็นผีแขวนคอระดับเอ!”
“วิดีโอที่เผยแพร่ครั้งก่อนก็เป็นเรื่องพิสดารระดับบีขั้นสูงสุด ไม่เคยเห็นเลือกผู้เล่นมนุษย์เลย!”
“แถมเสิ่นเนียนเนียนยังเป็นมือใหม่ที่เพิ่งเข้าดันเจี้ยนครั้งแรกด้วย!”
“สุ่มบ้าบออะไร! มีเรื่องพิสดารตั้งหลายสิบตน ในนั้นยังมีระดับเอด้วย แต่สุดท้ายดันสุ่มได้มือใหม่มนุษย์คนหนึ่งเนี่ยนะ? เชื่อก็โง่แล้ว!”
“ฉันไม่เชื่อ!”
“โรงแรมนี้เลิกแสดงละครแล้วหรือไง?!”
ข้อความในห้องถ่ายทอดสดแทบจะบดบังภาพจนหมด
เดิมทีทุกคนต่างคิดว่า
งานเลี้ยงจันทร์เลือดคือด่านสุดท้ายและอันตรายที่สุดของดันเจี้ยนนี้
ผู้เล่นต้องหาทางเอาใจเรื่องพิสดารระดับสูงที่ถูกสุ่มเลือกมา
แค่พูดผิดไปสักประโยค
ก็อาจถึงตาย
แต่ตอนนี้กลับบอกพวกเขาว่า—
เจ้าภาพงานเลี้ยงที่ต้องเอาใจ
คือเสิ่นเนียนเนียนงั้นเหรอ?!
แบบนี้จะเล่นต่อยังไงล่ะ?
โจวไห่เงียบไปนาน
ในที่สุดก็เอ่ยออกมาช้า ๆ
“ตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่า คำว่า ‘สุ่ม’ ในดันเจี้ยนนี้จะไม่เหมือนกับที่เราเข้าใจกันหรือเปล่า”
สีหน้าของหวังเจี้ยนกั๋วซับซ้อน
“พี่โจว...”
“อะไร?”
“ถ้าเธอเป็นเจ้าภาพงานเลี้ยง แบบนี้พวกเรากลับปลอดภัยขึ้นหรือเปล่า?”
โจวไห่: “...”
ดูท่าจะใช่จริง ๆ