【ของจัดแสดงใหม่】
【ชื่อ: ซุนเทา】
【เวลาเข้าพิพิธภัณฑ์: 01:17】
ชายในตู้กระจกหลับตาอยู่
ของเหลวสีเหลืองอ่อนคล้ายฟอร์มาลินท่วมมิดศีรษะ เสื้อคลุมสีน้ำเงินลอยพลิ้วเบา ๆ อยู่ในน้ำ แม้แต่ไฝดำเม็ดเล็กตรงหางคิ้วขวาก็เหมือนกับซุนเทาที่อยู่นอกประตูทุกประการ
ริมฝีปากของซุนเทาซีดเผือด
“นั่นมันของฉัน—”
“อย่าพูด”
เสิ่นเนียนเนียนขัดขึ้นกะทันหัน
ซุนเทาหุบปากฉับพลัน
เสิ่นเนียนเนียนเหลือบมองป้ายใต้ตู้จัดแสดง ก่อนหันไปมองเขา
“ยังจำร่มคันนั้นในห้องจัดแสดงแรกได้ไหม?”
“เหมือนกัน ไม่ได้แปลว่าเป็นของคุณ”
“คนก็เหมือนกัน”
เธอพูดอย่างสงบนิ่ง
แต่ซุนเทาคงไม่มีทางสงบได้เหมือนเธอ
ใครจะเห็นศพของตัวเองแช่อยู่ในตู้กระจกระหว่างอยู่ในดันเจียน แล้วทำใจมองมันเป็นแค่นิทรรศการหุ่นขี้ผึ้งขนาดใหญ่ได้กัน?
(；￣Д￣)
เสิ่นเนียนเนียนคิดว่าตัวเองก็คงทำไม่ได้เหมือนกัน
แต่ตอนนี้จะปล่อยให้พิพิธภัณฑ์ชี้นำคำตอบไม่ได้
สถานที่แห่งนี้ถนัดที่สุดกับการกำหนดให้ผู้มาเยือนเชื่อว่าสิ่งหนึ่งคืออะไร แล้วบีบให้พวกเขายอมรับด้วยตัวเอง
จังหวะนั้นเอง
เสียงประกาศจากห้องจัดแสดงที่สามดังขึ้น
【การเข้าชมห้องนี้สิ้นสุดลงแล้ว】
【ขอให้ผู้มาเยือนทุกคนเข้าไปยังห้องจัดแสดงที่สี่ภายใน 90 วินาที】
【ผู้ที่ยังอยู่เกินกำหนดจะถือว่าปฏิเสธการเข้าชม】
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปพร้อมกัน
เป็นอย่างที่คิด
จะอาศัยยืนอยู่ในห้องจัดแสดงที่สามเพื่อถ่วงเวลาให้เลย 01:17 ไปไม่ได้
นาฬิกาบนผนังเดินมาถึง—