“ขอท่านพ่อช่วยตระกูลเสิ่นด้วย!”
เจียงเหมียนเหมียนคุกเข่าอยู่หน้าจวนมหาเสนาบดีนานถึงหนึ่งชั่วยาม
เกล็ดหิมะปกคลุมเรือนผมและหัวไหล่ หัวเข่าทั้งสองเย็นจนปวดร้าว
หญิงรับใช้วัยชราคนหนึ่งยืนอยู่บนบันไดหินหน้าประตู ใบหน้าตึงเครียด ก้มมองนางอย่างเย็นชาและวางอำนาจ
“ท่านมหาเสนาบดีกล่าวแล้ว เว้นแต่คุณหนูจะหย่าขาดกับคุณชายรองเสิ่น มิเช่นนั้นก็อย่ากลับมาจวนมหาเสนาบดีอีก”
นิ้วมือของเจียงเหมียนเหมียนที่จมอยู่ในหิมะกำแน่น นางส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว
“ข้าไม่หย่า”
ประตูชาดบานใหญ่ปิดกระแทกลงเสียงดัง ลมแรงจากการปิดประตูพัดหิมะฟุ้งเข้าตานาง
เย็นยะเยือก
……
ต้าหย่ง รัชศกเทียนจิ่งปีที่ 28
หิมะตกหนัก
ฮ่องเต้ประชวรหนัก องค์ชายสามสำเร็จราชการแทนพระองค์
เดิมทุกอย่างล้วนเป็นไปด้วยดี ทว่าจู่ ๆ ก็เกิดเรื่องข้อสอบรั่วไหล กุ้ยเฟยแทรกแซงราชกิจ และก่อกบฏทางใต้
ข้อกล่าวหาทีละกระทงถูกโยนใส่ลงมา
ตระกูลเสิ่นแห่งจวนกั๋วกงหลี่ตกอยู่ในอันตรายเต็มที
ทุกคนในตระกูลต่างวิ่งวุ่นเพื่อเอาชีวิตรอด เจียงเหมียนเหมียนจะนั่งรอให้คนทั้งตระกูลถูกประหารยกครัวได้อย่างไร
ต่อให้ไม่เห็นแก่ตนเองและเสิ่นชิงเหยียน ก็ยังต้องเห็นแก่เอ๋อฟูด้วย!
นางมีบุตรสาวเพียงคนเดียว เป็นสมบัติล้ำค่าที่ได้มาหลังผ่านความเป็นความตาย นางจะไม่ช่วงชิงโอกาสมีชีวิตรอดให้เอ๋อฟูได้อย่างไร
เอ๋อฟูของนางเพิ่งห้าขวบเอง!
……
จากจวนมหาเสนาบดีไปยังจวนกั๋วกงหลี่ ใช้เวลาเดินทางกว่าหนึ่งชั่วยาม
เมื่อถึงบ้าน มีรถม้าคันหนึ่งเคลื่อนฝ่าหิมะมาจากอีกทิศทางหนึ่งอย่างเชื่องช้า
ในที่สุดก็หยุดลงท่ามกลางลมหิมะ
ม่านรถม้าถูกเลิกขึ้น สามีของนาง เสิ่นชิงเหยียน ก้าวลงมาจากด้านใน
อาภรณ์แพรสีน้ำเงินดุจดวงดาวโดดเด่นเป็นพิเศษท่ามกลางหิมะขาวโพลน
เจียงเหมียนเหมียนกำลังจะก้าวเข้าไปพูด ทว่าเสิ่นชิงเหยียนกลับทำราวกับไม่เห็นนาง พอลงจากรถก็หันกลับไปทันที ยื่นมือไปทางห้องโดยสาร
ไม่นาน มือเรียวบางข้างหนึ่งก็วางลงบนฝ่ามือเขา
สตรีนางหนึ่งก้าวลงมาอย่างช้า ๆ พลางยิ้มหวานให้เขา
ในรถม้า เสียงเด็กน้อยใสกังวานดังขึ้น “ท่านพ่อ อุ้มหน่อย!”
เจียงเหมียนเหมียนยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างงุนงง ไม่ทันตั้งตัว ทั้งยังทำอะไรไม่ถูก
เด็กน้อยอยู่ในอ้อมแขนเสิ่นชิงเหยียน พลันมองเห็นนาง จึงถามเสียงอ้อแอ้ว่า—
“ท่านพ่อ นางเป็นใครหรือ?”
คราวนี้เสิ่นชิงเหยียนจึงมองมา แววตาเย็นชา สีหน้าไร้อารมณ์—
“เจียงเหมียนเหมียน เมื่อก่อนเป็นเจ้าที่วางแผนใส่ร้ายข้าเอง ข้ามีสตรีที่รักอยู่แล้ว นับจากนี้ไป นางจะเป็นภรรยารองของข้า”
เจียงเหมียนเหมียนคิดว่าตนควรโวยวายร้องไห้ ทว่าเมื่อเขาเอ่ยถึงเรื่องในอดีต ความคับข้องใจที่อัดแน่นอยู่ในอกกลับจุกอยู่ตรงลำคอ จนกล่าวอะไรไม่ออกอีก
ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงของนางจึงลอดไรฟันออกมา “แล้วเอ๋อฟูของพวกเราเล่า?”
แววรังเกียจที่ไม่คุ้นเคยวาบผ่านดวงตาเสิ่นชิงเหยียน “เด็กคนนั้นเกิดมาก็เป็นตัวอัปมงคลแล้ว”
……
ดูเหมือนตระกูลเสิ่นจะผ่านพ้นวิกฤตไปได้ กลับคืนสู่ความรุ่งเรืองดังเช่นวันวาน
มีเพียงเจียงเหมียนเหมียนที่ล้มป่วย
ไข้สูงไม่ลด นางสะลึมสะลือฝันถึงงานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเมื่อกว่าห้าปีก่อน
นางชอบเสิ่นชิงเหยียนเหลือเกิน!
บุรุษผู้สูงส่งงามสง่าอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์ต้าหย่ง เย็นชาโดดเดี่ยวจนหาใครเทียบได้ยาก
ตั้งแต่แรกเห็นเมื่อครั้งยังเยาว์วัย นางก็เก็บเขาไว้ในใจ
เพื่อให้ได้เสิ่นชิงเหยียนมา นางวางยาในสุรา แล้วฉวยโอกาสตอนเขาเมามายพักผ่อน สั่งให้บ่าวหนุ่มหน้าประตูออกไป ก่อนลอบเข้าไปในห้อง
หลังจากนั้นก็บีบบังคับให้เสิ่นชิงเหยียนแต่งงานกับนาง
เสิ่นชิงเหยียนแต่งงานกับนาง
กว่าห้าเดือนต่อมา นางก็ให้กำเนิดบุตรสาวชื่อเอ๋อฟู
ระหว่างสามีภรรยาไม่มีความรักใคร่ นางยังคงพูดจ้อเป็นประจำ ส่วนเรื่องร่วมหอก็ต้องอาศัยการวางยา
เสิ่นชิงเหยียนมีนิสัยเย็นชาและห่างเหิน ทว่าเมื่อแต่งงานแล้ว ทั้งยังมีบุตรสาว เขาก็ดูเหมือนยอมรับชะตากรรม
บัดนี้จึงรู้ว่า เขาไม่เคยยอมรับชะตากรรมนี้เลย
เจียงเหมียนเหมียนหลับ ๆ ตื่น ๆ ยามหลับก็ฝัน ยามตื่นก็ได้ยินเสียงเด็ก ๆ เล่นกันอยู่ในลานเรือน
เด็กชายคนหนึ่งตะโกนเสียงดังว่า “ข้าต่างหากที่เป็นลูกของท่านพ่อ เจ้าไม่ใช่! ท่านพ่อบอกแล้วว่าเจ้าเป็นตัวอัปมงคล!”
เอ๋อฟูเข้าไปต่อสู้กับเขา
คืนนั้น เสิ่นชิงเหยียนบุกเข้ามาในห้องนาง “ตัวอัปมงคลนั่นข่วนหน้าโนเอ๋อร์จนเป็นแผล! เจียงเหมียนเหมียน พวกเจ้าช่างใจร้ายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
เจียงเหมียนเหมียนอ้าปาก ตั้งใจจะอธิบาย
แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก นางกลับรู้สึกว่าไม่ว่าจะพูดสิ่งใดก็ไร้ความหมาย
ไออุ่นสุดท้ายในหัวใจมอดดับ ความเจ็บปวดพลุ่งพล่านอยู่หลายครา ก่อนจะถูกกดข่มลงไปอย่างโหดร้าย
“เสิ่นชิงเหยียน พวกเราหย่าขาดกันเถิด!”
……
วันถัดมา นางออกจากจวน
เมื่อเดินผ่านเสิ่นชิงเหยียน เอ๋อฟูเงยหน้าขึ้นเรียก “ท่านพ่อ”
เด็กชายข้างกายนางผลักนาง “นั่นท่านพ่อของข้า ห้ามเรียก!”
เอ๋อฟูน้อยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น รู้เพียงว่าจู่ ๆ ท่านพ่อก็กลายเป็นของคนอื่น
ระหว่างทางจากตระกูลเสิ่นไปยังตระกูลเจียง นางร้องไห้ไม่หยุด จนหัวใจเจียงเหมียนเหมียนแทบสลาย
……
หัวใจของเสิ่นชิงเหยียนก็แตกสลายเช่นกัน
หลังเจียงเหมียนเหมียนจากไป ลานเรือนที่เคยครึกครื้นพลันเงียบเหงาลง
ราวกับหวนกลับไปสู่วันเวลาหลายปีก่อนที่เจียงเหมียนเหมียนจะเข้าจวน
ยามนั้นมารดากับพี่สะใภ้ใหญ่เฝ้าหวังให้เขาแต่งงานอยู่ทุกวัน บอกว่าคนเราจะลอยอยู่บนฟ้าไปตลอดไม่ได้ ต้องสัมผัสกลิ่นอายชีวิตบนโลกมนุษย์บ้าง!
ต่อมาก็มีเจียงเหมียนเหมียนขึ้นมา นางพูดจ้อไม่หยุดทั้งวัน แค่ทำบะหมี่สักชามในครัวเล็กก็ทำให้ควันคลุ้งไปทั่วลานเรือน
โลกมนุษย์มีชีวิตชีวาขึ้นจริง ๆ ควันไฟแห่งครัวเรือนก็มีแล้ว
ต่อมา ทั้งยังมีบุตรอีกคน
เขาคิดว่าชีวิตจะดำเนินไปเช่นนี้เรื่อย ๆ ถึงกับกำลังพิจารณาว่าจะมีน้องเป็นเพื่อนเอ๋อฟูอีกสักคนดีหรือไม่
ใครจะคิดว่าราชสำนักเกิดความเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวง ต่อให้พยายามทุกวิถีทาง เขาก็ไม่อาจพลิกสถานการณ์ได้
ตระกูลเสิ่นกำลังจะล่มสลาย!
แต่เขาจะทนมองเจียงเหมียนเหมียนกับเอ๋อฟูตายไปพร้อมกับตระกูลเสิ่นไม่ได้
สตรีที่เลอะเลือนผู้นั้น ผู้ชอบใช้วิธีนอกรีตอยู่บ้างเป็นครั้งคราว สตรีที่วางยาเขาอยู่เสมอโดยคิดว่าเขาไม่รู้
คือนางที่เขาหลงรักมาตั้งแต่วัยเยาว์
เด็กชายข้างกายดึงชายเสื้อคลุมเขา เงยหน้าถามว่า “ท่านพ่อ พวกนางจะไม่กลับมาแล้วจริงหรือ? พี่สาวร้องไห้เสียใจ ข้าก็รู้สึกเศร้าอยู่บ้าง ข้าไม่ควรพูดกับนางเช่นนั้น ยิ่งไม่ควรผลักนางเลย”
เสิ่นชิงเหยียนลูบศีรษะเด็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ใช่ความผิดของเจ้า เป็นความผิดของข้าทั้งหมด”
มารดาของเด็กวิ่งเหยาะเข้ามา ดึงมือเด็กออกจากชายเสื้อคลุมเสิ่นชิงเหยียน พลางเตือนว่า “อย่าเรียกท่านพ่ออีก พวกเราแสดงละครจบแล้ว”
……
เจียงเหมียนเหมียนป่วยเรื้อรัง อาการยิ่งทรุดหนักลง
เพียงไม่กี่วัน นางก็แทบกินอาหารไม่ไหว
ยามที่มีสติ นางยังพอฟังเรื่องซุบซิบได้บ้าง อย่างเช่นเถาอีบอกนางว่า “ท้ายที่สุดตระกูลเสิ่นก็เกิดเรื่องขึ้น หลังปีใหม่จะถูกประหาร”
ผ่านไปอีกหลายวัน เถาอีก็บอกนางอีกว่า
“ฮ่องเต้สวรรคตแล้ว!”
“องค์ชายเก้าขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้องค์ใหม่ ไทเฮาเสิ่นว่าราชการหลังม่าน”
“ได้ยินว่าคนตระกูลเสิ่นพ้นคุก ฮ่องเต้น้อยเสด็จไปรับด้วยพระองค์เอง”
เจียงเหมียนเหมียนฟังได้เพียงคร่าว ๆ อย่างสะลึมสะลือ
องค์ชายเก้า นั่นมิใช่โอรสของเสิ่นกุ้ยเฟยหรือ?
เป็นหลานชายของตระกูลเสิ่น
เขาอายุเท่าไรกันเอง! เหตุใดจึงขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้ว?
ยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน เสิ่นชิงเหยียนก็บุกเข้ามา
เขาถลันมาข้างเตียง ประคองใบหน้านาง พลางพร่ำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เหมียนเหมียน เหมียนเหมียน พวกเรากลับบ้านกัน เหมียนเหมียนอย่ากลัว”
แต่เจียงเหมียนเหมียนจะไม่กลัวได้อย่างไร!
นางยังจำได้ว่ามีสตรีคนหนึ่งให้กำเนิดบุตรชายแก่เสิ่นชิงเหยียน
เสิ่นชิงเหยียนยังบอกว่าจะให้นางเป็นภรรยารอง
นางไม่เข้าใจ บุรุษสูงส่งงามสง่าเช่นนั้น บุรุษที่นางต้องวางยาจึงจะได้ร่วมหอกับเขา เหตุใดถึงมีบุตรกับสตรีอื่นได้?
เจียงเหมียนเหมียนเริ่มกระอักเลือด อาเจียนออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
เสิ่นชิงเหยียนตะโกนเรียกอย่างสุดกำลัง “หมอหลวง! หมอหลวง!”
หมอหลวงมาถึงอย่างรวดเร็ว
จับชีพจร ฝังเข็ม
จากนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้น หมดหนทางช่วยเหลือ
เสิ่นชิงเหยียนร้อนใจยิ่งนัก ทว่าเจียงเหมียนเหมียนฟังไม่ชัดแล้วว่าเขาพูดอะไร
นางเพียงไม่เข้าใจ ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายไม่ต้องการนางก่อน เหตุใดจึงร้อนรนถึงเพียงนี้?
ยามใกล้สิ้นใจ นางอยากเอื้อมมือไปคว้าเสิ่นชิงเหยียน ทว่ากลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกมือ
ทำได้เพียงเอ่ย เสียงแผ่วเบาราวควันซึ่งสลายได้เพียงลมหายใจเดียว—
“เสิ่นชิงเหยียน ข้าเป็นฝ่ายผิดต่อเจ้า เมื่อข้าตายไป พวกเราก็ถือว่าหายกัน”
เสิ่นชิงเหยียน หากมีชาติหน้า ข้าจะไม่ขอเป็นสามีภรรยากับเจ้าอีกแล้ว!
……