ผู้หญิงทั้งสี่ซักข้าวของของเขาจนสะอาดเอี่ยม จัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อย แล้วพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นว่า “ขอบคุณนะคะ ที่รัก”
หลิวซิ่วหลานถลึงตามองเขา “ดูสิ คันไม้คันมือขึ้นมาแล้วใช่ไหม!”
เยี่ยอ้ายเหลียนพูดยิ้ม ๆ “ดูสิ ทำพี่ซิ่วโกรธแล้ว ทีนี้จะทำยังไงล่ะ?”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวสูดหายใจเข้าลึก ๆ “จะว่าไป ผู้ชายที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมานี่ ดูสง่าผ่าเผยจริง ๆ เลยนะ”
เถียนเสี่ยวอวี่พูดหยอก “นั่นสิ ดูท่าเขาจะลอยขึ้นฟ้าแล้วนะ!”
ลู่หยางหัวเราะ “ผมลืมไปเลย พวกคุณกำลังคิดจะแอบมุดเข้าผ้าห่มผมกลางดึกกันทีละคนอีกแล้วหรือไง?”
พลันแก้มของผู้หญิงทั้งสี่ก็ร้อนผ่าว “ไสหัวไป!”
ผู้หญิงทั้งสี่บิดสะโพกงาม ๆ แล้วรีบกลับเข้าไปในบ้านทันที
ลู่หยางงงไปหมด
เขาเผลอไปเหยียบกับระเบิดเข้าหรือไง?
ทำไมถึงจุดระเบิดจนผู้หญิงทั้งสี่หนีเตลิดไปหมดแบบนี้?
ลู่หยางยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ ถ้าเดาไม่ผิด ผู้หญิงทั้งสี่คงแบ่งกันชื่นชมผลงานของเขาไปแล้ว
ลู่หยางกลับเข้าไปในห้องใหญ่ คิดแล้วก็อยากมอบรางวัลให้ตัวเองสักก้อนโต
ถึงผู้หญิงทั้งสี่จะหย่ากับเขาไปแล้วก็เถอะ
แต่ลู่หยางก็มีเสน่ห์แบบผู้ชายจริง ๆ
เห็นไหมล่ะ พอฝีมือเข้าที่เข้าทาง ผู้หญิงทั้งสี่ก็ไม่อยากจากไป...
คืนนั้นหลับสนิท ไร้ความฝัน
วันรุ่งขึ้น เพราะเมื่อวานลู่หยางออกไปจับปลามา ในบ่อจึงมีปลาอยู่เต็มไปหมด โชคดีที่เขาคอยเปิดก๊อกน้ำให้หยดลงมาเบา ๆ อย่างระมัดระวัง
ตอนนี้ยังหาซื้ออุปกรณ์เติมออกซิเจนไม่ได้
ลู่หยางจึงใช้วิธีเปิดก๊อกให้น้ำหยด โดยตั้งถังน้ำไว้ข้างบนสองใบ