เอวกับขาแข็งแรงเป็นพิเศษ
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเวลาลู่หยางล่าสัตว์ได้ เขาถึงแบกมันลงเขามาเอง
ต่อให้เป็นหมูป่าหนักสามสี่ร้อยชั่ง ลู่หยางก็ยังมีวิธีลากมันลงเขาได้
ถ้าโชคดีกว่านี้อีกสักหน่อย ได้เข้าไปในเทือกเขาลึกจื่อหลิง ที่นั่นได้ยินว่ามีเสือโคร่ง เจ้านั่นราคาแพงมากเชียวล่ะ
...
ลู่หยางยิ้มกว้างจนหน้าบาน
เพราะในใจเขาขำจนแทบจะระเบิด
เฉินเสี่ยวเสี่ยวคนนี้หวังดีกับเขาขนาดไหนกันนะ?
เนื้อแพะตุ๋นชามใหญ่ขนาดนั้นเชียว?
นี่หวังให้ลู่หยางวนกลับไปอีกรอบหรือไง?
ลู่หยางก็อยากจัดอยู่หรอก แต่พรุ่งนี้ต้องไปขายเนื้อแพะ เลยต้องอดใจไว้ก่อน
พรุ่งนี้อย่าให้เดินจนขาสั่นก็แล้วกัน
ถ้าพี่หงหรือคนในหมู่บ้านมาเห็นเข้าแล้วกลายเป็นเรื่องขำขันก็คงไม่ดี
อีกอย่าง ถ้ามีคนเดาออกมากเกินไปว่าลู่หยางทำเรื่องอย่างว่าเข้า เหล่าป้า ๆ ในหมู่บ้านคงมีเรื่องให้พูดกันแน่
ไม่อย่างนั้นคงได้ซุบซิบกันน้ำลายกระเด็นทุกวัน
หลิวซิ่วหลานกับคนอื่น ๆ คงถูกพูดจนไม่เหลือหน้าแน่
แต่ตอนนี้ลู่หยางล่าสัตว์เก่งแล้ว
คนทั่วไปคงไม่กล้าพูดเรื่องนี้กันอย่างโจ่งแจ้ง
แต่คนอย่างหลิวเอ้อจิง ถ้าเกิดเอาเรื่องไปพูดต่อกับคนอื่นอีก
สุดท้ายหลิวซิ่วหลานกับคนอื่น ๆ ก็ต้องตกเป็นขี้ปากชาวบ้านอยู่ดี
เพราะอย่างนั้น ถ้าไม่มีเวลาพักผ่อน ลู่หยางก็พยายามไม่ทำเรื่องอย่างว่า
อย่าให้คนนอกเห็นแวบเดียวก็รู้ว่า เมื่อคืนแกสุขสมมากี่รอบแล้ว
คืนนั้นกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ
เช้าตรู่วันถัดมา ลู่หยางใส่แพะภูเขาหนึ่งตัวครึ่งลงในตะกร้าหวาย แล้วยกไปที่รถวัวของลุงหลัว