“พาพวกคุณไปดูหรือ?”
“ไม่เอา ไม่เอา!” เถียนเสี่ยวอวี่ปฏิเสธอย่างลนลานทันที
เธอไม่อยากไปดูกระสุนปืนหรอก ของแบบนั้นอันตรายเกินไป น่ากลัวจะตาย
ถ้ากระสุนลั่นขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจจะทำยังไงล่ะ!
หลิวซิ่วหลานยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นก็ตั้งใจแกะถั่วให้ดี ถั่วพวกนี้ต้องเอาเมล็ดออกมาให้หมดนะ!”
ที่แท้ทุกคนกำลังนั่งแกะถั่วอยู่ในลานเล็ก ๆ ถั่วแดงกับถั่วเขียวพวกนี้เพิ่งเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง ต้องเอาเมล็ดออกมาตากให้แห้ง
ลู่หยางหัวเราะ เขากังวลจริง ๆ ว่าพวกภรรยาจะอยากไปดูขึ้นมา เพราะเขาเตรียมกระสุนไว้เล็กน้อยและเก็บไว้ในห้องใต้ดินจริง ๆ
ลู่หยางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ช่วงเดือนครึ่งที่ผ่านมาเขาขนของไปมาหลายรอบ บ้านในเรือนเก่าก็สร้างเสร็จอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เฉิงว่านเจินไม่ได้อยู่ร่วมบ้านกับลู่หยางและคนอื่น ๆ แล้ว
เฉิงว่านเจินพักอยู่ตามลำพังในบ้านหลังใหม่ที่เรือนเก่า
ลู่เจิ้นหลู่น่าจะกลับมาในอีกสองวันนี้ ส่วนพี่รองของลู่หยางก็ทำงานที่ร้านอาหารเชิงลี่ในตัวเมืองได้อย่างคล่องมือแล้ว
ลู่หยางเม้มมุมปากเล็กน้อย เขาพรางถ้ำบนภูเขาแห่งนั้นเอาไว้บ้างแล้ว
คนทั่วไปหาไม่เจอหรอกว่าถ้ำนั้นอยู่ที่ไหน
แต่เพื่อป้องกันไม่ให้ใครสังเกตเห็นเส้นทางที่เขาใช้ ลู่หยางจึงค่อย ๆ ลบร่องรอยตลอดเส้นทางนั้นออกไปอย่างเงียบเชียบ
ลู่หยางกลัวพวกโจรภูเขาในป่า หากพวกนั้นพบถ้ำเข้า และยังมีคนพบร่องรอยที่เขาทิ้งไว้ด้วย เรื่องคงนำภัยมาถึงตัวอย่างแน่นอน
เพราะอย่างนั้นจึงต้องลบร่องรอยออกไปให้หมด