ผู้หญิงหลายคนมองหน้ากันไปมา “ได้เหรอ?”
หลิวซิ่วหลานพยักหน้าเบา ๆ “เสี่ยวเสี่ยวผิวขาวที่สุด ถ้าใส่สีดำ จะยิ่งดึงดูดสายตาหรือเปล่า?”
เถียนเสี่ยวอวี่รีบพูดทันที “พี่ซิ่ว ผิวฉันก็ขาวนะ!”
เยี่ยอ้ายเหลียนยิ้มพลางพูด “จริง ๆ แล้วฉันว่าเราสี่คนก็ผิวขาวกันหมด แต่พี่ซิ่วขาวกว่าใครเลย!”
หลิวซิ่วหลานยิ้มแล้วบอกว่า “เสี่ยวเสี่ยว ไปช่วยทำกางเกงในสีดำตัวนั้นให้พวกเราหน่อย ไว้ลองดูกันว่าจะเป็นยังไง”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวพูดหยอก “ที่แท้พี่ซิ่วก็ไม่ได้คัดค้านเรื่องนั้นสินะ?”
เถียนเสี่ยวอวี่ยิ้มกว้าง “พี่ซิ่ว ระวังลู่หยางดูดพลังพี่จนหมดในคืนเดียวล่ะ!”
หลิวซิ่วหลานตกใจสะดุ้ง “อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉัน...ฉันร่างกายไม่แข็งแรง ไม่กล้าหักโหมหรอก”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองเถียนเสี่ยวอวี่ “ต้องเป็นเสี่ยวอวี่สิ ร่างกายน่าจะแข็งแรงที่สุด คืนหนึ่งไหวกี่ครั้งล่ะ?”
เถียนเสี่ยวอวี่หน้าแดงระเรื่อ “แล้วพวกเธอล่ะ กี่ครั้ง?”
หลิวซิ่วหลานเม้มปากนิด ๆ “พวกเธอนี่...ไม่รู้จักอายกันบ้างเลย เรื่องแบบนี้จะพูดออกมาได้ยังไง?”
“ถ้าพี่ซิ่วไม่พูด งั้นฉันพูดเอง ฉันสามครั้ง!”
เยี่ยอ้ายเหลียนยิ้มอย่างมีเสน่ห์
เฉินเสี่ยวเสี่ยวพูดอย่างอิจฉาทันที “โธ่! ฉันแค่สองครั้งเอง!”
เถียนเสี่ยวอวี่ยิ้มแล้วพูด “พวกเธอสู้ฉันไม่ได้หรอก ฉันทนเก่งกว่า ฉันสี่ครั้ง!”
หลิวซิ่วหลานหน้าแดงก่ำ “ฉัน...ฉันแค่ครั้งเดียว!”
ผู้หญิงอีกสามคนทำหน้าตกใจ “ไม่จริงน่า พี่ซิ่ว แค่ครั้งเดียวเองเหรอ?”
ทุกคนมองเธอด้วยแววตาสงสาร “พี่ซิ่ว ทำไมไม่ให้เขาทำหลาย ๆ ครั้งล่ะ?”
เยี่ยอ้ายเหลียนพูดด้วยความเป็นห่วง