ลู่หยางลากแพะภูเขาออกมา ลอกหนังเสร็จก็ผ่าท้องควักไส้ในแกะออกมา
เฉิงว่านเจินรับหน้าที่จัดการไส้ในแกะ
เฉินเสี่ยวเสี่ยวจัดการหนังแพะ
เถียนเสี่ยวอวี่อยู่ในครัว ตวงข้าวลงหม้อหุง
เยี่ยอ้ายเหลียนอยู่ในครัวล้างผัก
ลู่หยางอารมณ์ดีสุด ๆ ทำลูกขนไก่เสร็จสามลูก สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ ก่อนจะเตะลูกที่สามออกมาอย่างพลิ้วไหวเป็นลวดลาย
ทำเอาเด็กทั้งแปดคนอิจฉาจนน้ำลายไหล
“พ่อ! ท่านี้สอนผมหน่อยสิ!”
ลู่โหย่วหัวตื่นเต้นจนน้ำลายกระเด็นออกมาไม่น้อย
“มา พ่อสอนให้”
ในลานบ้านเล็ก ๆ พ่อพาเด็กทั้งแปดเล่นกันอย่างสนุกสนาน
แต่หลิวซิ่วหลานกลับขมวดคิ้วน้อย ๆ “แม่ จู่ ๆ ลู่หยางก็ออกไปล่าสัตว์ เขาคงไม่ได้เตรียมจะแต่งเมียคนที่ห้าอีกหรอกนะ?”
เฉิงว่านเจินถูกถามจนชะงักไป “เอ่อ...คงไม่หรอกมั้ง?”
เยี่ยอ้ายเหลียนลุกพรวดขึ้นมาด้วยความโมโห “ไม่หรอกมั้ง? ฉันไปถามให้รู้เรื่อง!”
เถียนเสี่ยวอวี่เองก็กัดริมฝีปากด้วยแววตาเจ็บปวด
เฉินเสี่ยวเสี่ยวกลืนน้ำลาย “ลู่หยางคนนี้ บางทีอาจคิดแบบนั้นจริง ๆ ก็ได้นะ?”
เยี่ยอ้ายเหลียนมัดผมเป็นหางม้าสองข้าง วิ่งออกมาด้วยความโกรธ “ลู่หยาง! มานี่หน่อย!”
ลู่หยางส่งลูกขนไก่ให้ลู่โหย่วหัว “พวกแกเล่นกันไปก่อน!”
“เป็นอะไรหรือ? มีธุระอะไร?”
ลู่หยางมองอดีตภรรยาคนที่สามคนนี้แล้วคิดว่า พูดก็พูดเถอะ พอมัดผมเป็นหางม้าสองข้างแล้ว รูปร่างของเธอดูเซ็กซี่สุด ๆ ถ้าได้...คืนนึงเขาคงทำได้ตั้งสี่รอบ!
ลู่หยางกลืนน้ำลายที่คอแห้งผาก แล้วเดินเข้าไปใกล้
“ช่วงนี้เธอออกไปล่าสัตว์เพราะคิดจะแต่งเมียคนที่ห้าอีกใช่ไหม?”