ลู่หยางเดินไปดูอยู่ครู่หนึ่ง กวางตายสนิทแล้ว
ลู่เว่ยจวินรีบตามมาด้วยความตื่นเต้นแล้วพูดว่า “พี่หยางล่าสัตว์ทีไร ยิงไม่เคยพลาดเลยนะครับ!”
“เฮ้ เอ็งไปแบกกวาง ระวังตัวด้วย ผมจะไปดูทางนี้อีกหน่อย”
“ได้ครับ!”
ลู่เว่ยจวินรีบไปดูกวางทันที “ผ่าเอาเลือดกวางออกมา แล้วเก็บใส่กระติกน้ำไว้ก่อน”
“เลือดกวางนี่เป็นของดี เอากลับไปทำเป็นอาหาร บำรุงร่างกายได้มากเลย!”
“ครับ ได้เลย!”
ลู่เว่ยจวินทั้งตื่นเต้นทั้งระมัดระวัง คอยรองเลือดกวางเอาไว้
ลู่หยางกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วก็เป็นอย่างที่คิด มีอะไรบางอย่างจริง ๆ!
กวางตัวนั้นเป็นเหยื่อของหมาป่าราชันชราตัวหนึ่งเช่นกัน
ในเวลานั้นเอง อีกด้านหนึ่ง ลู่หยางก็ถูกหมาป่าราชันชราโจมตี!
ปืนล่าสัตว์ของลู่หยางเกือบถูกหมาป่าราชันชรางับหลุดมือไป
ลู่หยางกลิ้งตัวหลบไปกับพื้น แล้วลั่นไกปืนทันที เพราะรูเหรียญทองแดงปรากฏขึ้น มูลค่าประเมิน 135 หยวน อัตรายิงถูกเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์! เจ้าของอาจได้รับบาดเจ็บ! หมาป่าราชันชรา!
หมาป่าราชันชรารับมือยากจริง ๆ มันถูกยิง แต่ไม่โดนจุดสำคัญ กระสุนเข้าไปที่ขาของมัน
หมาป่าราชันชราอาศัยจังหวะที่ลู่หยางกำลังบรรจุกระสุน พุ่งเข้ามาแล้วตะปบขาส่วนล่างของลู่หยางจนเป็นแผล “เข้ามาเลย!”
ลู่หยางบรรจุกระสุนเสร็จอย่างรวดเร็ว แต่กระสุนกลับติดอยู่ในรังเพลิง!
ตอนนั้นมือของลู่หยางคลำไปโดนมีดพร้าด้านหลัง จึงชักออกมาแล้วกลิ้งตัวหลบ หมาป่าราชันชราพุ่งเข้ามาใส่
ลู่หยางฟันมีดพร้าลงไปที่คอของหมาป่าราชันชรา...