รองหัวหน้าสถานีหลิวรักประชาชนจริง ๆ ส่วนลู่หยางก็เป็นนายพราน ได้ยินว่าครั้งก่อนรองหัวหน้าสถานีหลิวยังกำชับเจ้าหน้าที่ไว้เป็นพิเศษด้วย
ตั้งแต่นี้ไปให้เตรียมกระสุนสองกล่องไว้ให้ลู่หยางทุกเดือน
ต้องรับประกันว่ากระสุนจะมีให้ใช้อย่างเพียงพอ
เพราะในเทือกเขาจื่อหลิง ใครจะไปรู้ว่าจะเจออะไรบ้าง?
บางทีอาจเจอพวกอาชญากรก็ได้!
คำพูดเพียงประโยคเดียวของรองหัวหน้าสถานีหลิวก็แก้ปัญหาเรื่องกระสุนของลู่หยางในระยะยาวได้หมด
วิสัยทัศน์กว้างไกลจริง ๆ ไม่มีอะไรให้ติเลย!
สมชายชาตรีจริง ๆ!
ลู่หยางแวะไปหาร้านพี่หงอีกครั้ง ตอนที่มาถึง เขานำแพะภูเขามาครึ่งตัวกับเนื้อกวางอีกครึ่งตัว
เงินจากการขายครั้งก่อนเขายังไม่ได้รับ เพราะแวะไปสถานีตำรวจก่อน
ตอนนี้เลยกลับมารับเงิน
“พี่หง ผมมารับเงินครับ”
“ได้สิ ลองดูว่าคิดถูกไหม ถ้าถูกก็ประทับนิ้วมือได้เลย คราวหน้าห้ามวิ่งเร็วขนาดนี้อีกนะ ฉันยังคำนวณไม่เสร็จ เธอรอสักหน่อยไม่ได้หรือไง?”
“ฮ่า ๆ พี่หงไม่โกงเงินผมหรอกครับ ผมไม่รีบร้อน!”
“น้องชายรูปหล่อคนนี้ปากหวานจริง ๆ!”
พี่หงคำนวณในบัญชี แพะภูเขาครึ่งตัวหนัก 37.5 ชั่ง คูณ 0.75 ได้ 28.125 หยวน
ส่วนกวางป่าหนัก 42.1 ชั่ง คูณ 2.6 ได้ 109.46 หยวน
28.125 บวก 109.46 เท่ากับ 137.585 หยวน
พี่หงจ่ายให้เป็นตัวเลขกลม ๆ 138 หยวน
ลู่หยางยิ้ม ตอนนี้เขาก็นับเป็นเศรษฐีหมื่นหยวนตัวจริงแล้ว
ครั้งก่อนเขาขายแท่งทองใหญ่ได้เงินสด 14,040 หยวน ให้หลิวซิ่วหลานไป 4,000 หยวนสำหรับเป็นค่าใช้จ่ายสร้างบ้าน
ลู่หยางมีเงินอยู่กับตัวหนึ่งหมื่นหยวน
ต่อมาเขายังขายโสมอายุห้าสิบปีให้ท่านผู้จัดการเจิ้งอีกด้วย