ลู่หยางมีเรี่ยวแรงเหลือล้น ทั้งที่ตอนบ่ายเพิ่งกอดอุ้มโยนเด็ก ๆ ในบ้านขึ้นฟ้ากันอยู่เลย แต่พอตกกลางคืนก็ยังบรรเลงเพลงรักกับเฉินเสี่ยวเสี่ยวถึงสองรอบ!
ลู่หยางลงจากเตียงเตาอย่างสบายอารมณ์ สวมเสื้อผ้าแล้วออกไปข้างนอก พอลงมาถึงชั้นหนึ่งก็เป็นเวลาตีสามแล้ว
ลู่หยางแวะเข้าครัว หลิวซิ่วหลานกำลังอบแผ่นแป้งแผ่นใหญ่อยู่พอดี
“ซิ่วซิ่ว ไม่ต้องอบเยอะนะ วันนี้ผมแค่ไปล่าสัตว์ที่เขาโกวเฟิง ไม่ไปไกลหรอก”
หลิวซิ่วหลานยิ้มแล้วตอบว่า “จ้ะ ได้เลย”
ลู่หยางยกมุมปากขึ้นนิด ๆ ตอนนี้แท่งทองใหญ่ก็มาอยู่ในมือเขาแล้ว
ถึงจะยังไม่ได้ไปจัดการถ้ำนั่น แต่เรื่องนี้ก็ไม่เป็นปัญหาแล้ว
แค่ต่อจากนี้ต้องหาวัตถุระเบิดมาสักหน่อย จะได้ระเบิดถ้ำทิ้ง ต้องจัดการให้เรียบร้อยไร้ที่ติ
ห้ามให้ใครเห็นร่องรอยว่าเขาเคยอยู่ที่นั่น
แต่เรื่องนี้ลู่หยางก็รีบร้อนไม่ได้ในตอนนี้
เพราะการจะหาวัตถุระเบิดมาให้ได้ ต้องมีข้ออ้างที่ฟังขึ้นมากพอเสียก่อน
ถ้าจะระเบิดรังโจรภูเขา ก็ต้องหารังโจรภูเขาให้เจอก่อนสิ
จะให้แต่งเรื่องขึ้นมาลอย ๆ ได้อย่างไร?
ลู่หยางเตรียมอาวุธล่าสัตว์ให้พร้อม แล้วมุ่งหน้าเข้าป่าลึกจนไปถึงเขาโกวเฟิง
ตอนนี้ลู่หยางยังเลิกล่าสัตว์ไปเสียเฉย ๆ ไม่ได้
เพราะเรื่องแท่งทองใหญ่จะให้คนนอกล่วงรู้ไม่ได้
เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับ!
ดังนั้นการล่าสัตว์ก็ยังต้องทำตามปกติ
แต่การล่าสัตว์คราวนี้ต่างจากก่อน เขาทำได้ตามสบายมากขึ้น
ไม่ต้องทุ่มสุดกำลังเหมือนแต่ก่อนแล้ว
แค่ล่าสัตว์แถวเขาโกวเฟิง ในบริเวณที่ค่อนข้างปลอดภัยก็พอ
ปกติสัตว์ดุร้ายอย่างเสือไม่ค่อยมาที่นี่ แต่มีหมาป่าอยู่บ้าง