ส่วนเสือชีตาห์ก็เหลือบมองลู่เว่ยจวินบนต้นไม้แวบหนึ่ง ก่อนจะหันมามองลู่หยาง
ดูเหมือนมันจะไม่พอใจที่พวกนายพรานมาถึงเอาเสียเลย!
ลู่หยางเล็งปืน รูเหรียญทองแดงสั่นไหวเบา ๆ แล้วล็อกเป้า...
เสือชีตาห์พลันพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม
ลู่หยางปรับแนวเล็งตามการเคลื่อนไหวของมันเล็กน้อย “รูเหรียญทองแดง ล็อกเป้า!”
“ปัง!”
เสือชีตาห์หยุดลงห่างจากลู่หยางราวหนึ่งเมตร ส่วนลู่เว่ยจวินที่อยู่ด้านหลังตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น
เพราะจากมุมที่ลู่เว่ยจวินมองอยู่
ลู่หยางคงรอดยากแน่!
“พี่หยาง!”
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง “ปัง!”
“เสือชีตาห์ตายสนิทแล้ว... ไม่ต้องกลัว!” ลู่เว่ยจวินตัวสั่นขณะลงจากต้นไม้ “พี่หยาง พี่ไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?”
“ผมไม่เป็นไร ผมจะไปทางนั้น นายจัดการรีดเลือดจากเสือชีตาห์ รองเลือดเอาไว้!”
ลู่หยางโยนกระติกน้ำสองใบให้ลู่เว่ยจวิน
ลู่หยางเดินไปยังจุดที่เสือชีตาห์เฝ้าอยู่เมื่อครู่ แล้วพบโสมป่าอายุเต็มยี่สิบห้าปีต้นหนึ่ง
ลู่หยางรีบผูกเชือกสีแดงกับต้นโสม แล้วสวมเหรียญทองแดงสองสามเหรียญเข้าไปเบา ๆ
จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ถอยออกไปหนึ่งเมตร แล้วเริ่มขุดอย่างระมัดระวังทีละนิด...
ลู่หยางใช้เวลาขุดอยู่นานถึงสองชั่วโมง ในที่สุดก็หยิบโสมขึ้นมาทั้งต้นอย่างเบามือ วางลงในกล่อง แล้วห่อด้วยผ้าไหมสีแดงอย่างทะนุถนอม
จากนั้นก็ปิดฝากล่อง
ไม่รู้ว่าโชคดีแบบไหนกัน ถึงได้เจอทั้งโสมป่าและเสือชีตาห์ในคราวเดียว