หลิวซิ่วหลานได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบา ใบหน้าก็ร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย...
เฉินเสี่ยวเสี่ยวหยิกและผลักลู่หยางไปด้วย แต่แรงของสาวน้อยเมื่อเทียบกับร่างกำยำของลู่หยางแล้ว แทบไม่มีประโยชน์เลย
อย่างไรเสีย ลู่หยางก็ต้องได้กิน...
มือของลู่หยางสัมผัสโดนความนุ่มเด้ง...
เฉินเสี่ยวเสี่ยวกำลังจะพูด ลู่หยางก็เอื้อมมือมาจากด้านหลัง บีบคางเธอไว้แล้วจูบลงไป...
ไฟปรารถนาในตัวลู่หยางแทบจะกดไว้ไม่อยู่...
เฉินเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกว่าทั่วร่างสั่นสะท้าน...
ด้านหลังก็ได้ด้วยเหรอ?
เฉินเสี่ยวเสี่ยวแอบด่าในใจ ผู้ชายสารเลวคนนี้ช่างเอาแต่ใจเหลือเกิน...
หลิวซิ่วหลานรีบออกจากครัวไปทันที แม้แต่จานชามที่เหลือก็ไม่ล้างแล้ว
น่าอายเหลือเกิน...
ลู่หยางนี่เห็นใครเป็นต้องจัดการทุกคนเลยหรือไง?
หลิวซิ่วหลานกลับเข้าห้อง ใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด
เฉินเสี่ยวเสี่ยวด่าเขาไปพลาง แอบคิดไปพลางว่าลู่หยางหิวโหยจนคลั่งไปแล้วหรือไง?
แค่จับเธอได้ก็ทำแบบนั้นเลยเหรอ?
น่าโมโหจริง ๆ
ทำเอาเธอ...ทำเอาเธอแทบจะร้องออกมา
เธอได้แต่เกาะกำแพงไว้แน่น ไม่อย่างนั้นคงจะ...
ลู่หยางรอจนเฉินเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกสุขสมแล้ว ถึงปล่อยเธอออกมา
จากนั้นลู่หยางก็ไปอาบน้ำอีกครั้ง โดยเตรียมน้ำอุ่นไว้แล้ว
อาบเสร็จพอดีเป๊ะ
เฉินเสี่ยวเสี่ยวโมโหจนแทบระเบิด เดิมทีเธอแค่อยากให้ลู่หยางหยอกล้อเธอสักหน่อยก็พอ
ใครจะคิดว่าไม่ทันได้หยอกเลยด้วยซ้ำ?
กลับลงมือทันที!
เธอยอมแพ้จริง ๆ “ผู้ชายคนนี้ไม่ได้เจอกันตั้งนาน พอเจอกันก็ทำเหมือนเจอของล้ำค่าเลยหรือไง?”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวกลับเข้าห้อง เด็ก ๆ หลับกันหมดแล้ว
เธอถึงค่อยนึกขึ้นได้ว่าลู่หยางแอบยัดของบางอย่างใส่กระเป๋าให้เมื่อครู่ จึงหยิบออกมาดู