เยี่ยอ้ายเหลียนเข้าไปก่อไฟอุ่นแท่นนอนในห้องเล่นเล็ก ๆ
แท่นนอนเพิ่งอุ่นได้ไม่นาน เสียงหัวเราะของเด็กน้อยทั้งแปดคนที่มีลู่โหย่วหัวเป็นหัวหน้าก็ดังมาจากประตูเรือนเล็ก
เฉิงว่านเจินยิ้มพลางพูดว่า “โหย่วหัว พวกเธอรีบมาดูสิ พ่อแม่ทำห้องเล่นไว้ให้พวกเธอ!”
ลู่หยางยืนยิ้มอยู่กลางลาน ส่วนหลิวซิ่วหลาน เฉินเสี่ยวเสี่ยว เยี่ยอ้ายเหลียน และเถียนเสี่ยวอวี่ต่างยืนอยู่หน้าห้องเล่น มือของแม่ทั้งสี่คนถือตะกร้าใส่บล็อกไม้ หรือของเล่นชิ้นเล็ก ๆ ที่ล้างสะอาดแล้ว อย่างลูกเจี๊ยบ หนอน กบตัวเล็ก เสือตัวจิ๋ว วัวตัวน้อย และของอื่น ๆ
ลู่โหย่วหัวเห็นแล้วตาเป็นประกาย “น้อง ๆ! พวกเรามีห้องเล่นแล้ว!”
“รีบเข้าไปดูกันเถอะ!” โหย่วกุ้ยร้องอย่างตื่นเต้น
โหย่วเหมยรีบอุ้มเสี่ยวเหอขึ้นมา “เสี่ยวเหอ เร็วเข้า พวกเราก็ตามเข้าไปกัน!”
เสี่ยวเหอทำหน้าซื่อ ๆ พลางพูดว่า “พี่สาว เร็วเข้า!”
ลู่โหย่วหัวรับตะกร้าจากหลิวซิ่วหลานแล้วถามว่า “แม่ ของพวกนี้ให้พวกเราเล่นเหรอ?”
หลิวซิ่วหลานยิ้ม “อืม รีบเข้าไปดูสิ!”
โหย่วเฟิงรับตะกร้าจากเฉินเสี่ยวเสี่ยวแล้วถามว่า “แม่ ข้างในหน้าตาเป็นยังไงเหรอ?”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวลูบหัวโหย่วเฟิงเบา ๆ “เข้าไปดูเองสิ”
โหย่วเฟิงตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย ก่อนจะขานรับเสียงดัง “อืม!”
โหย่วหลินถามด้วยความสงสัย “แม่ ข้างในจะมีปีศาจไหม?” เยี่ยอ้ายเหลียนตบไหล่เขาเบา ๆ อย่างหมั่นไส้แล้วพูดว่า “เจ้าตัวแสบ พวกแม่ทำกันมาตลอดบ่ายแล้ว เข้าไปดูเองสิ สนุกมากเลย!”
โหย่วหลินยิ้มแก้มแทบปริด้วยความดีใจ “ได้เลย!”