“นี่คุณครับ เต่าน้ำตัวนี้ขายยังไง?”
หญิงท่าทางร่ำรวยคนหนึ่งเดินเข้ามาถามทันที
“เต่าน้ำของผมตัวละ 15 หยวนครับ”
หญิงคนนั้นทำหน้าเสียดายนิด ๆ แล้วพูดว่า “แพงไปหน่อยนะ”
“พี่สาวครับ เต่าน้ำตัวนี้ใครกินก็รู้ว่าดี บำรุงร่างกายมาก บางครั้งกินเต่าน้ำสักตัวได้ผลดีกว่ากินยาเสียอีกครับ!”
หญิงคนนั้นได้ยินแล้วก็เข้าใจทันที
“ผมจับมาจากแม่น้ำลำคลอง เป็นเต่าน้ำป่า สรรพคุณยิ่งดีเข้าไปใหญ่ ทั้งยังดุร้ายมากด้วยครับ!”
หญิงคนนั้นใจหวั่นไหว “ขายให้ฉันตัวหนึ่ง ช่วยฆ่าให้ด้วยได้ไหม?”
“ได้ครับ ไม่มีปัญหา!”
ลู่หยางยืนอยู่ข้าง ๆ ชักมีดขึ้นแล้วฟันลงอย่างฉับไว จัดการเต่าน้ำจนตาย...
พอจัดการทำความสะอาดเรียบร้อย เขาก็ใส่เต่าน้ำลงในถุงผ้าสะอาด แล้วยื่นให้ “พี่สาวครับ เต่าน้ำของคุณฆ่าเรียบร้อยแล้วครับ”
พี่สาวคนนั้นจ่ายเงินทันทีพร้อมพูดว่า “ดีเลย จัดการได้สะอาดจริง ๆ!”
“ฮ่า ๆ ขอบคุณครับพี่สาว!”
ตอนนั้นเอง หญิงสาววัยรุ่นสองคนเดินเข้ามาพูดว่า “ช่วยฆ่าเต่าน้ำให้ฉันตัวหนึ่งค่ะ”
“ฉันเอาตัวหนึ่งเหมือนกัน!”
ลู่หยางรับเงินแล้วลงมือฆ่าเต่าน้ำต่อทันที สองตัวหลังนี้ก็จัดการเสร็จอย่างรวดเร็ว
พอทำความสะอาดเสร็จ ใส่ถุงเรียบร้อยก็เป็นอันจบ
เต่าน้ำสองตัวสุดท้ายขายให้ชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาไม่ต้องการให้ฆ่า คิดตัวละ 14.5 หยวน
ประหยัดไปได้ห้าสิบเฟิน
ลู่หยางเก็บข้าวของของตัวเอง แล้วรีบไปหาลุงหลัว
จากนั้นก็นั่งรถวัวกลับไป
ครั้งนี้เขาไม่ได้ซื้ออะไร เพราะเลือดเต่าน้ำที่ฆ่าไว้ส่งกลิ่นคาวฉุนมาก ลู่หยางจึงไม่ได้แวะไปสหกรณ์
ลู่หยางกลับถึงบ้าน วางเงินลง แล้วก็นั่งศึกษาแผนที่ต่อ