เถียนเสี่ยวอวี่เหลือบมองลู่หยางอย่างตำหนิ
ลู่หยางยิ้มอย่างเก้อเขิน
“ฮ่า ๆ ๆ เดี๋ยวผมทำอาหารเช้าให้ รอแป๊บหนึ่งนะ”
“พวกเราต้องฝึกซ้อม!”
เด็ก ๆ ทั้งแปดคนต่างกอดกระสอบทรายใบเล็กของตัวเอง แล้วย่อตัวทำสควอตอยู่ตรงนั้น โหย่วหัวทำอยู่ด้านหน้า ส่วนเด็กตัวเล็กทั้งแปดคนทำตามอยู่ด้านหลัง
แม้แต่เสี่ยวเหอตัวจิ๋วก็ลุกขึ้นมาด้วย
ทำไปหัวเราะไปอย่างร่าเริง
เด็กตัวกะเปี๊ยกกลุ่มหนึ่งช่างน่ารักเหลือเกิน
เถียนเสี่ยวอวี่กำลังยุ่งอยู่กับการซักกางเกงฉี่ของเสี่ยวเหอ
เมื่อคืนเสี่ยวเหอฉี่รดกางเกง เลยต้องรีบซักทันที
เยี่ยอ้ายเหลียนก็กำลังขยี้เสื้อผ้าของเด็ก ๆ หลายคน ทุกคนต่างยุ่งกันอยู่
เฉินเสี่ยวเสี่ยวเริ่มฝึกร่างกายก่อน อีกสักพักเธอต้องทำเสื้อผ้า คงไม่มีเวลาฝึกแล้ว
ตอนนี้พอดีมีเวลาว่าง เลยฝึกสักหน่อยก่อน
หลิวซิ่วหลานกับเฉิงว่านเจินกำลังช่วยกันยกอาหารเช้ามาวางบนโต๊ะ
ไม่นานทุกคนก็กินอาหารเช้าเสร็จ
จากนั้นต่างคนต่างก็แยกย้ายไปทำงานของตัวเอง
ลู่หยางยกเหล้าเลือดกวางออกมาหนึ่งไห เอาไปวางไว้ในห้องของหลิวซิ่วหลาน พร้อมจัดอุปกรณ์ดูดเหล้ากับถ้วยตวงไว้ให้โดยเฉพาะ
เขากำชับหลิวซิ่วหลานว่า ทุกคืนต้องดื่มเหล้าเลือดกวางหนึ่งถ้วย
ลู่หยางกลับไปลับมีดเล็ก ลับมีดโต้ แล้วก็บำรุงรักษาปืน
เตรียมทุกอย่างเสร็จแล้ว คืนนี้เขาต้องขึ้นเขาไปล่าสัตว์
และต้องออกลาดตระเวนด้วย
อีกเป้าหมายหนึ่งของลู่หยางคือ ลองดูว่าจะหาคลังทองของแท่งทองใหญ่เจอหรือไม่
เรื่องนี้ช่างเกินกำลังคนจริง ๆ
ถ้ามีอุปกรณ์สำหรับปีนเขาสักอย่างก็คงดี แบบนั้นไม่กี่วันก็เดินลาดตระเวนทั่วทั้งภูเขาได้แล้ว