ยังไม่ทันได้พูดคำว่า “เกิดแล้ว” ออกมา
เสียงร้องไห้ของทารกก็ดังมาจากในห้อง “แว้! แว้!”
“คลอดแล้ว! คลอดแล้ว!”
ลู่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “ยินดีด้วยนะ!”
หมอตำเวชรีบเดินออกมาพูดว่า “เร็วเข้า ตั้งชื่อให้เด็กหน่อย เด็กคนนี้แข็งแรงดี หนักห้าจินพอดี เป็นเด็กผู้ชาย!”
ลู่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “เว่ยจวิน ตอนนี้เป็นพ่อคนแล้ว รีบตั้งชื่อลูกสิ!”
ลู่เว่ยจวินตื่นเต้นจนตาแดงก่ำ ถามว่า “ผมอุ้มเขาได้ไหมครับ?”
หมอตำเวชยิ้มแล้วพูดว่า “แม่ของเขายังคลอดรกไม่เสร็จ คุณอุ้มลูกชายได้เลย!”
ลู่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “รีบอุ้มเขาสิ! ตัวเล็กนิดเดียว นุ่มนิ่มด้วย ระวังอย่าทำหล่นล่ะ”
ลู่หยางมองทารกน้อยพลางยิ้ม ตัวเล็กนิดเดียว ผิวแดงเรื่อ ดวงตายังปิดสนิท
ลู่เว่ยจวินค่อย ๆ รับเด็กมาอุ้มไว้
หมอตำเวชกลับเข้าไปอีกครั้ง
จากนั้นจึงเย็บแผลให้หญิงคลอด “ช่วงสองสามวันนี้ต้องทำความสะอาดแผลให้ดี ใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำต้มสุกที่ปล่อยให้อุ่นแล้ว เช็ดเบา ๆ อีกสองสามวันฉันจะมาเอาไหมออกให้”
หลิวจวีเซียงทำหน้าเขินอายแล้วถามว่า “หนูกินไข่ดาวน้ำได้หรือยังคะ?”
เฉิงว่านเจินยิ้มแล้วพูดว่า “กุ้ยหลาน ลูกสะใภ้บ้านเธออยากกินไข่ดาวน้ำ! ยกมาได้เลย!”
แม่สามีรีบยกไข่ดาวน้ำชามหนึ่งเข้ามา “จวีเซียง เธอเหนื่อยมากแล้ว ในนี้มีไข่ดาวน้ำสี่ฟอง ค่อย ๆ กินนะ”
เฉิงว่านเจินรีบพูดว่า “ดูสิ แม่สามีรักเธอมากเลย มีวาสนาดีจริง ๆ!”
หลิวจวีเซียงพยักหน้าอย่างตื้นตัน “ขอบคุณค่ะแม่”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก”
แม่สามีค่อย ๆ ป้อนไข่ดาวน้ำให้หลิวจวีเซียงอย่างทะนุถนอม