ทุกคนหัวเราะฮึ ๆ “ใช่แล้ว! เอาแต่พูดจาเสียดสี ใคร ๆ ก็พูดได้ทั้งนั้น!”
ลู่เว่ยกั๋วเป็นพี่ชายคนรองของลู่เว่ยจวิน
คนคนนี้พูดได้ตรงประเด็นจริง ๆ
ทุกคนมองรูที่กระสุนเจาะบนตัวหมูป่าทั้งสามตัว “ลู่หยางนี่เก่งจริง ๆ!”
“ฝีมือยิงปืนแบบนี้!”
“ยิงนัดเดียวได้หมูป่าหนึ่งตัว!”
“ใช่ ๆ!”
“นั่นสิ!”
“หนึ่ง สอง สาม ยก!”
ชาวบ้านช่วยกันยกหมูป่ากลับไปอย่างมั่นคง
คำพูดของหลิวเอ้อจิงก็ถูกชาวบ้านด่ากลับทีละคน
หลิวเอ้อจิงทำตัวเองขายหน้า จึงเดินตามหลังสุดอย่างหงอย ๆ
บ้านของลู่หยางพลันยุ่งวุ่นวายขึ้นมา
พวกเขาไปตามลู่เจิ้นหมิงมา ให้เขานำหมูป่าตัวหนึ่งไปวางไว้หน้าบ้านลู่หยาง ชาวบ้านในหมู่บ้านมาซื้อได้ แต่ต้องลงทะเบียนไว้
แม้ตอนนี้จะไม่มีคะแนนแรงงานแล้ว แต่เงินที่ขายได้ส่วนหนึ่งจะส่งเข้าหมู่บ้าน ใช้เป็นค่าใช้จ่ายพิเศษต่าง ๆ ของหมู่บ้าน
อย่างเช่นส่งข้าวสารกับแป้งไปให้คุณยายขาพิการคนนั้นบ้าง
ค่าใช้จ่ายพวกนี้จะเบิกจากบัญชีรายรับรายจ่ายของหมู่บ้าน
ลู่หยางย่อมไม่มีความเห็น เพราะเงินก้อนใหญ่ยังเป็นของเขาอยู่ดี
เพียงแต่ถ้าลู่หยางไม่เอาหมูป่ามาให้คนในหมู่บ้านซื้อ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ
ชาวบ้านหมู่บ้านเซี๋ยโกวว์ถุนหลายคนเป็นญาติพี่น้องร่วมตระกูลกัน
โดยเฉพาะพวกเด็ก ๆ ที่นี่ ต่างก็เป็นเพื่อนเล่นของโหย่วหัวกับพวกเขา
ดังนั้นการทำให้ชาวบ้านได้กินเนื้อหมูป่าราคาถูก จึงเป็นเรื่องดีเรื่องแรกที่ลู่หยางทำหลังจากได้เป็นตำรวจนอกประจำการ!
ชาวบ้านพอได้ข่าวก็พากันมา