“เย่จิ่นไป๋? เทพแห่งการเรียนเหรอ?” สือเหยาเริ่มสนใจขึ้นมา
“เย่จิ่นไป๋คนนี้น่ะ ไอคิวสูงจนน่าตกใจ เป็นสมบัติล้ำค่าประจำโรงเรียนมัธยมหมิงเฉิงเลยนะ ทุกครั้งที่โรงเรียนมัธยมชั้นนำหลายแห่งจัดสอบร่วมกัน เย่จิ่นไป๋ก็เอาชนะทุกโรงเรียน ขึ้นครองอันดับหนึ่ง ผู้อำนวยการรักและทะนุถนอมเขายิ่งกว่าอะไรดี”
“พูดได้ว่า ถ้าเจ้าภาพเอาชนะเขาและได้เป็นที่หนึ่งของทั้งโรงเรียน วันสอบเข้ามหาวิทยาลัยเจ้าก็ต้องเป็นอันดับหนึ่งของมณฑลแน่” เสี่ยวลิ่วพูดเสียงดัง
สือเหยายิ้มพลางถูมืออย่างกระตือรือร้น “เก่งขนาดนั้นเชียวหรือ แต่ข้าก็ใช่ว่าจะยอมแพ้ง่าย ๆ ตำแหน่งที่หนึ่งของทั้งโรงเรียนจะเป็นของใคร ยังไม่แน่หรอก”
ใครจะได้ที่หนึ่งก็ต้องวัดกันด้วยความสามารถนี่นา
แรงฮึดในการเรียนของนางพลันเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
ตอนกินมื้อเย็น บนโต๊ะมีอาหารทำเองหลายอย่าง แถมยังมีเนื้ออยู่หลายจานอย่างที่หาได้ยาก แม้เนื้อจะมีไม่มาก แต่กลิ่นหอมชวนกินจริง ๆ
สือเหยาสูดกลิ่นอาหาร ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว “หอมจัง”
แม่เจี่ยนคีบกับข้าวและเนื้อใส่ชามของสือเหยาเสียหลายชิ้น “หอมก็ต้องกินให้มากหน่อย พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้ว เรียนหนังสือใช้สมองมาก กินเนื้อเติมกำลังไว้ก่อน”
ไม่นานนัก ข้าวในชามของสือเหยาก็พูนขึ้นเป็นภูเขาลูกเล็ก
สือเหยามองแม่เจี่ยนอย่างทั้งขำทั้งจนใจ “แม่ พอแล้ว ชามจะล้นแล้ว น้องชายกำลังโตต่างหาก ต้องกินให้มากหน่อย”
“ไม่ต้องห่วงน้องหรอก เขาไม่อดอยากหรอก ช่วงมัธยมสำคัญมาก ลูกไปโรงเรียนแล้วต้องกินข้าวให้ดี อย่ามัวแต่เสียดายเงิน” พ่อเจี่ยนกล่าวอย่างเมตตา พลางคีบเนื้อให้นางอีกหลายชิ้น ราวกับกลัวว่าสือเหยาจะกินไม่พอ
“ใช่ พี่สาวต้องกินให้เยอะ ๆ” เจี่ยนหยาง น้องชายของร่างเดิม เอ่ยอย่างว่าง่าย
สือเหยารู้สึกซาบซึ้งใจ พ่อแม่และน้องชายดีกับนางมาก ในครอบครัวยากจนเช่นนี้ พ่อแม่ไม่ลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาว ทั้งยังสนับสนุนให้ร่างเดิมเรียนต่อ นับว่าหาได้ยากจริง ๆ แถมน้องชายก็ยังน่ารักและว่านอนสอนง่ายอีกด้วย