ยามพลบค่ำ เฉาซินฉือส่งพี่ชายทั้งหลายถึงหน้าประตู สายตามองพวกเขาไปจนลับตา หันกลับมาก็เห็นว่านจือหวยยืนรอนางอยู่หน้าฉากบังวิญญาณ
“ภรรยา พี่เมียทั้งหลายไม่ยอมอยู่กินสุรา หมายความว่าไม่พอใจข้าหรือ”
ว่านจือหวยโอบไหล่นาง แสร้งเผยแววน้อยใจออกมาเล็กน้อย
ยามปกติ เฉาซินฉือนับว่าหวั่นไหวกับท่าทีเช่นนี้ของเขาอยู่บ้าง
ทว่าว่านจือหวยหารู้ไม่ ว่าบัดนี้ผิดแปลกไปจากวันวานแล้ว
“เกรงว่าพี่ชายจะมีธุระ” เฉาซินฉือกล่าวกลบเกลื่อนอย่างขอไปที แล้วหันไปบอกสาวใช้คนสนิทว่า “ฟางเอ๋อร์ พรุ่งนี้ไปซื้อผลไม้และขนมอย่าลืมเป็นอันขาด เซียงเอ๋อร์จัดการเตรียมรถม้าให้เรียบร้อย”
นางพูดพลางก็จะเร่งฝีเท้าจากไป แต่ว่านจือหวยกลับกดบ่านางไว้ “ภรรยา จะไปที่ใด”
เฉาซินฉือใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหางตา แสร้งทำเป็นเศร้าใจ “มารดาบอกให้ข้าไปกราบไหว้พระโพธิสัตว์บ่อยๆ ข้าเตรียมจะไปวัดไป๋อวิ๋นที่ชานเมืองหลวงมะรืนนี้”
นางพูดคลุมเครือ ทว่าสีหน้ากลับแฝงแววขัดเคืองเล็กน้อย
ว่านจือหวยพลันคิดไปเอง ว่าแม่ยายผู้รักศักดิ์ศรีของตนคงกล่าววาจาไม่น่าฟังอันใดสักอย่าง ทำให้เฉาซินฉือเสียใจ
เขาจึงรีบทำสีหน้าปวดร้าวใจแทนนาง “เช่นนั้นภรรยาถือว่าไปพักผ่อนคลายใจเถิด อาหารเจของวัดไป๋อวิ๋นขึ้นชื่อนัก ภรรยากินอาหารกลางวันแล้วพักงีบสักงีบ เร่งกลับมาก่อนตะวันตกดินก็พอ”
เฉาซินฉือมิได้ตอบรับ นางก้มหน้าปกปิดแววเคียดแค้นในดวงตา
ยามนี้ ฉินโยวโยวกลับถึงจวนอ๋องจ้านหวังพร้อมกับสวีเจ๋อแล้ว
นางมิได้วิ่งปราดเข้าเรือนหลักเหมือนยามปกติ กลับอุ้มตุ๊กตาผ้าที่ซูม่อถังเย็บให้เดินไปตามระเบียงทางเดินอย่างเนิบนาบ
มิคาดกลับพบซูม่อถังตรงหน้า นางมองเด็กน้อยอย่างฉงนใจ เอ่ยเรียกอย่างไม่แน่ใจ “โยวโยว”
ฉินโยวโยวเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววสุกใสเล็กน้อย ยิ้มร่าวิ่งเข้าไปกอดขานาง เงยหน้าเรียก “ท่านแม่” ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
บรรดาสาวใช้และยายแม่นมที่อยู่ข้างกายซูม่อถังต่างถูกท่าทางน่าเอ็นดูของนางชวนให้หัวเราะ พากันเอ่ยปากชมเชย
“คุณหนูน้อยของเราสนิทสนมกับหวังเฟยดีจริง”
“คุณหนูน้อยช่างน่ารักนัก ข้าไม่เคยพบเห็นเด็กที่ปราดเปรียวเฉลียวฉลาดเช่นนี้เลย”
……
ล้วนเป็นวาจาไพเราะทั้งสิ้น เอาใจนายให้ยินดี