ในที่สุดฉินโยวโยวก็รอจนถึงวันหยุดพักผ่อน เมื่อเลิกเรียนนางแทบจะพุ่งตัวออกมา ลั่วเฟิงวิ่งแทบขาขาดยังตามนางไม่ทัน
หลิวหลีคุ้นเคยกับการรับกล่องอาหารของนายหญิงน้อยจากมือลั่วเฟิงทุกวันแล้ว “ลำบากท่านแล้ว คุณชายลั่ว”
เขากำลังจะหมุนตัวจากไป แต่ถูกฉินโยวโยวเรียกไว้ “บ้านเจ้าอยู่ที่ใด?”
ดวงตาของลั่วเฟิงเป็นประกาย “คุณหนูจะมาเที่ยวบ้านข้าหรือ? บ้านข้าอยู่ที่ตรอกจิ่นซู อยู่ไม่ไกลจากกั๋วจื่อเจียนนัก”
เด็กน้อยยิ้มอย่างมีเลศนัย ตบบ่าเขาเบาๆ “รอข้าไปหาเจ้า ถึงตอนนั้นจะพาเจ้าออกไปเที่ยว!”
ลั่วเฟิงทำท่าเป็นผู้ใหญ่ ประสานมือคารวะ กล่าวอย่างเคร่งขรึม “พรุ่งนี้จะรอคุณหนูอยู่ที่บ้านแน่นอน!”
ฉินโยวโยวพึมพำเบาๆ “ช่างเป็นคนถือตัวเสียจริง!”
นางทนไม่ได้กับลั่วเฟิงที่เหมือนตาเฒ่าตัวน้อย ทว่าลั่วเฟิงก็ดีต่อนางยิ่งนัก
ทุกวันล้วนนำขนมมาให้นาง ตลอดหลายวันที่ผ่านมากลับไม่ซ้ำแบบกันเลย
โดยไม่รู้ตัว คนสองคนที่มักจะพูดกันคนละเรื่องคนละทาง กลับกลายเป็นสหายกัน
แน่นอนว่านี่เป็นความคิดของลั่วเฟิง
กลับถึงบ้าน ลั่วเฟิงรีบไปที่ห้องหนังสือของลั่วเฉิ่นเพื่อคารวะ และแจ้งข่าวว่าพรุ่งนี้ฉินโยวโยวจะมาเที่ยวที่จวน
ลั่วเฉิ่นฟังอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่ามีสิ่งใดไม่ถูกต้อง
จึงให้ลั่วเฟิงเล่าบทสนทนาของทั้งสองอย่างละเอียดอีกครั้ง เมื่อฟังจบเขาก็ลูบเคราแล้วถอนหายใจ
“เฟิงเอ๋ย คุณหนูน้อยเพียงแต่บอกว่าจะมาหาเจ้าไปเที่ยว แต่มิได้ระบุว่าเป็นวันพรุ่งนี้”
คำเตือนของลั่วเฉิ่นนั้นพอดี หากลั่วเฟิงไม่อาจเข้าใจ เขาก็ต้องรับผลของการคาดหวังสูงเกินไปเอง
ลั่วเฟิงเพียงชะงักเล็กน้อย แต่แววตาแห่งความคาดหวังและตื่นเต้นกลับมิได้ลดลงแม้แต่น้อย
ลั่วเฉิ่นยิ้ม เด็กยังเล็ก ประสบการณ์มากหน่อยก็เป็นเรื่องดี
จวนอ๋องจ้านหวัง เมื่อฉินโยวโยวกลับถึงบ้าน สิ่งที่รอต้อนรับนางคืออาหารเลิศรสเต็มโต๊ะ ทุกอย่างล้วนเป็นของที่นางชอบ
วันนี้ นางเดินตามอำพันไปล้างมืออย่างว่านอนสอนง่าย ไม่ซุกซนรบกวนฉินสวินอวี่เหมือนเช่นเคย และไม่ติดหนึบกับซูม่อถัง
สามีภรรยาสบตากัน ต่างเห็นแววสงสัยในสายตาของอีกฝ่าย