องค์หญิงซีเฉินนี่ช่างเป็นผู้ไม่มาเยือนโดยไร้ธุระเสียจริง!
ลั่วเฉิ่นคิดเช่นนั้น แต่สายตากลับจับจ้องที่เด็กน้อย อยากเห็นนางจะรับมืออย่างไร
หรือนางเพียงรับหน้าที่ส่งของ นอกนั้นไม่แยแสเลยสักอย่าง
ดวงตากลมโตเป็นประกายของฉินโยวโยวเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความเฉลียวฉลาด นางขยิบตาแล้วกล่าวยิ้มๆ ว่า "ราชโองการที่เสด็จลุงมีถึงเสด็จพ่อระบุว่า กิจธุระทั้งปวงให้กรมพิธีการรับผิดชอบ เช่นนั้นหากยังต้องเขียนฎีกาถวายเสด็จลุงอีก จะมิใช่ข้ามขั้นกรมพิธีการรายงานเกินลำดับหรือเพคะ"
ลั่วเฉิ่นคาดไม่ถึงเลยว่าองค์หญิงซีเฉินจะตอบเช่นนี้ ช่างเป็นการไม่เสียหายทั้งสองทาง
ทั้งได้เงิน และยังแสดงว่านางทำเพื่อกรมพิธีการ เพื่อเขาเอง
ลั่วเฉิ่นใคร่ครวญแล้วถามขึ้นตรงๆ ว่า "ขออภัยที่ล่วงเกิน นี่เป็นความประสงค์ของอ๋องจ้านหวังหรือพ่ะย่ะค่ะ"
ไม่คาดคิดฉินโยวโยวจะตบอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจ "นี่เป็นความคิดของโยวโยวเอง เป็นอย่างไรบ้าง"
แต่แล้วนางก็นึกขึ้นได้ว่าลั่วเฉิ่นเป็นเจ้ากรมพิธีการ การพูดเช่นนี้ต่อหน้าเขาจะไม่เหมาะหรือไม่
ไม่คาดคิดว่าหลังจากลั่วเฉิ่นได้ฟังแล้ว กลับหัวเราะดังลั่น ลงนามประทับตราบนเอกสารราชการนั้นอย่างไม่ลังเล
"องค์หญิงซีเฉินสมคำร่ำลือ กล้าหาญชาญฉลาดนัก!"
หลังจากลั่วเฉิ่นเอ่ยชม ฉินโยวโยวดีใจจนยิ้มเผยไรฟันขาวซี่เล็กๆ
"เสด็จพ่อข้าบอกว่า มีภาพวาดผลงานแท้จริงของอาจารย์ต้าฉืออยู่ภาพหนึ่ง หากท่านว่าง ขอเชิญไปชมที่จวนอ๋องจ้านหวังเพคะ" พูดจบนางก็หันไปมองทางลั่วเฟิง
ลั่วเฟิงเกาศีรษะ ลุกขึ้นคารวะลั่วเฉิ่นอย่างนอบน้อม "ท่านปู่ หลานอยากเชิญองค์หญิงเสวยพระกระยาหารพ่ะย่ะค่ะ"
ลั่วเฉิ่นหัวเราะร่วนพร้อมโบกมือ "เชิญองค์หญิงตามอัธยาศัย! โปรดเรียนท่านอ๋องว่า อีกไม่กี่วันข้าจะไปเยือนถึงจวน"
"ทราบแล้ว! ทราบแล้ว!" ขณะเด็กน้อยพูดประโยคนี้ ร่างก็หายวับไปแล้ว
ลั่วเฉิ่นมองเอกสารราชการในมือ พลันส่ายหน้าอย่างจนใจ ทันใดนั้นชายผู้หนึ่งในชุดองครักษ์ก็เดินเข้ามา รับเอกสารนั้นไป
"เอาไปส่งที่กรมพิธีการ พบกับหวังถงก็พอ"
หลงซานคารวะแล้วก็จากไป พลางอดบ่นในใจไม่ได้ว่า บางครั้งเจ้านายของเขาก็ไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย