ณ โถงอวิ๋นถังลานนอกจวนอ๋องจ้านหวัง บรรยากาศเคร่งขรึมดั่งเหล็กกล้า ไอสังหารเย็นเยียบกวาดทั่วทั้งเรือน กดดันให้ทุกคนกลั้นลมหายใจ ก้มศีรษะ มิกล้าขยับแม้แต่น้อย
ฉินสวินอวี่ประทับนั่งบนที่นั่งประธานอย่างสง่าผ่าเผย ชุดคลุมยาวสีดำสนิทยิ่งขับให้รูปร่างองอาจเยือกเย็น ดวงตาดำดุจน้ำแข็งเยือกแข็ง รอบกายพลุ่งพล่านด้วยกลิ่นอายโหดร้ายน่าหวาดกลัว จนอากาศโดยรอบแทบจะหยุดนิ่ง
ซูม่อถังนั่งเงียบอยู่ข้างกายเขา ดวงตาโตรูปเมล็ดแอปริคอตที่อ่อนโยนเป็นนิจ ร้องไห้จนแดงก่ำ ผ้าเช็ดหน้าในมือถูกบิดจนไร้รูปทรง
กลางโถง หลงลิ่วองครักษ์ลับกำลังรายงานเหตุทะเลาะวิวาทที่กั๋วจื่อเจียน
เมื่อกล่าวถึงเฉินหลายอี๋จาบจ้วงดูหมิ่นฉินโยวโยวต่อหน้าธารกำนัล นิ้วหัวแม่มือของฉินสวินอวี่ก็ออกแรงบีบแน่น ได้ยินเพียง "เปรี๊ยะ" เสียงกรอบแหลมดังขึ้น ถ้วยชาหยกขาวในมือแหลกละเอียดเป็นผง เศษหยกเล็กๆ ร่วงหล่นลงมาตามซอกนิ้ว
"เฉินเหลียนหยู! รนหาที่ตาย!"
ซูม่อถังแน่ใจก่อนว่ามือของเขามิได้เป็นอะไร จึงกล่าวว่า "การสบประมาทโดยไร้สาเหตุ เป็นเพียงการแหงนมองของผู้ต่ำต้อยต่อผู้แข็งแกร่ง โชคดีที่โยวโยวของเราฉลาดหลักแหลมและมีนิสัยเข้มแข็ง ไว้เราค่อยกลับไปคิดบัญชีกับจวนเอี๋ยนชิ่งโหวทีหลังเถิด!"
สีหน้าฉินสวินอวี่มิได้ผ่อนคลายลง เพียงผงกศีรษะเบาๆ น้ำเสียงยังคงเย็นชาอย่างยิ่ง ทุกถ้อยคำเปี่ยมด้วยความเด็ดขาด "เมื่อวาน เขาคงแสดงจุดยืนสนับสนุนองค์รัชทายาทอย่างชัดเจน ยังมีขุนนางฝ่ายปกครองของกั๋วจื่อเจียนคนนั้นอีก..."
พูดพลาง สายตาเขากวาดไปยังซินซู่ที่ยืนก้มศีรษะอยู่กลางโถง "ซินซู่ เจ้ารู้ว่าควรทำเช่นไร!"
ซินซู่และองครักษ์ลับอีกหลายคนยืนอยู่ตรงนั้น ก้มศีรษะกลั้นลมหายใจ เมื่อได้ยินชื่อตัวเองก็รีบรับคำ