ทั่วทั้งเมืองหลวงถูกปกคลุมด้วยม่านราตรี แม้วันนี้จะเป็นเทศกาลตวนอู่ แต่เมื่อถึงยาม กลองย่ำค่ำยังคงดังขึ้นตามเวลา
ในรอบปี มีเพียงคืนสิบสี่ สิบห้า และสิบหกเดือนอ้ายเท่านั้นที่ยกเลิกเคอร์ฟิว อนุญาตให้ออกเที่ยวกลางคืนและชมโคมไฟได้
บนถนนมีเพียงเสียงรถม้าแล่นผ่าน เงียบสงัด เวิ้งว้าง
ไออุ่นแห่งชีวิตผู้คนยามกลางวันประหนึ่งถูกปิดกั้นไว้ในห้วงลึก
เหลือไว้เพียงความมืดมิดและเสียงสะท้อน
ครั้นกลับถึงจวนอ๋องจ้านหวัง สำรับกับข้าวก็จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
ทั้งสามคนล้างมือแล้วนั่งลงรับประทานอาหาร บัดนี้ซินซู่เดินเข้ามาเอ่ยกับฉินสวินอวี่ว่า "นายท่าน บ่าวให้หมอไปตรวจสอบดูแล้ว สิ่งนั้นมีดอกฮ่องฮวาเจือปนอยู่ ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่หมอผู้นั้นจำแนกไม่ออก เพียงแต่บอกว่าเป็นสิ่งไม่ดี"
"หญ้าเฉินซี"
ทุกผู้คนพลันชะงักงัน หันมองไปยังต้นเสียง
เด็กน้อยซุกหน้าทั้งหมดลงในถ้วยข้าว เสียงที่เปล่งออกมาเมื่อครู่จึงค่อนข้างประหลาด
นางรู้สึกผิดสังเกต เงยหน้าขึ้นก็พบว่าทุกคนจ้องมองนางอยู่
แก้มทั้งสองข้าง รวมถึงจมูกและคางของนางล้วนมีเมล็ดข้าวติดอยู่ ดวงตากลมโตดุจกวางเผยแววสงสัย ราวกับถามว่าเหตุใดพวกท่านไม่กินข้าว มามองข้าทำอันใด
"โยวโยว เมื่อครู่เจ้าว่าหญ้าอันใดหรือ"
ฉินสวินอวี่ยื่นมือออกไปหยิบเมล็ดข้าวบนจมูกของนางออก แล้วถามเสียงอ่อนโยน
"หญ้า เฉิน ซี" เด็กน้อยเอ่ยทีละคำ "หญ้านี้ขึ้นในที่ร่มเงายิ่ง และมีฤทธิ์ยาอ่อนโยนเนิ่นนาน เพียงใช้ปริมาณน้อยนิด ก็จะสูบพลังชีวิตของผู้ที่เสพไป ทำให้ดูราวไร้เรี่ยวแรง"
นางกล่าวพลางแสร้งทำท่าอ่อนเปลี้ย ซบตัวนุ่มนวลลงบนโต๊ะ
"จิตใจห่อเหี่ยว ฝีเท้าอ่อนแรง ไม่ถึงครึ่งปีก็ร่วงโรยสิ้นใจ"
ซินซู่กำลังถือถ้วยขนมซูเล่าที่ตักไว้อยู่ ฟังแล้วแทบจะร้องไห้ "องค์หญิง เช่นนั้นบ่าวจะไม่ตายใช่หรือไม่"
เขาเคยสัมผัสกับสิ่งนี้โดยตรงนะ
เด็กน้อยคล้ายจะแกล้งขู่เขา โผลงไปใต้โต๊ะ
ซินซู่ตกใจแทบโยนของในมือทิ้ง โชคดีที่หลงซานด้านหลังรับไว้ทัน
"อย่าทิ้งนะ หากมีศัตรู ก็เอาไปให้เขากินเดี๋ยวนี้เลย ทิ้งไปก็น่าเสียดาย"
เสียงพึมพำของหลงซานดังชัดเจนให้ทุกคนในห้องได้ยิน
หลิวหลีและซวงเย่ว์ยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก