ลั่วเฟิงเกาศีรษะ ถามซ่างกวนฉือเสียงเบา "ซื่อจื่อ หากเรานำป้ายคู่ครึ่งนั่นมา จะนำของออกมาได้หรือไม่"
ซ่างกวนฉือขมวดคิ้ว สองคนนี้ทำไมจึงเป็นเช่นนี้ไปได้ แต่เขาก็ใคร่รู้ยิ่งว่านัก ว่าหยวนจินตงเก็บสิ่งใดไว้
นั่นคือหยวนจินตง พ่อค้าผู้มั่งคั่งที่สุดในเจียงหนานเชียวนะ
"จำเป็นต้องรู้ว่าเขาฝากไว้ที่สำนักแลกเงินใด ต่อให้เป็นสำนักแลกเงินเทียนกง ในเมืองหลวงก็มีถึงสามแห่ง และ—"
เขาลากเสียงยาวขณะพูด พลันเห็นทุกคนตรงหน้าเบิ่งตา จดจ่อฟังคำถัดไปของเขา
"และ เขาอาจนัดหมายกับผู้จัดการว่า ผู้ใดเป็นผู้ไปนำของ เวลารับของต้องให้สัญญาณลับอะไรทำนองนั้น"
กล่าวโดยสรุป มันไม่ง่ายดายเช่นนั้น
"ข้าทำให้เขานำออกมาแล้วส่งให้ข้าได้" ฉินโยวโยวเอ่ยสุ่มสี่สุ่มห้ายิ่ง ทว่าดวงตาเคร่งขรึมหนักแน่น
อย่างไรเสีย เรื่องนี้ นางจักต้องทำ
"นั่นคือสิ่งใด" ฉินโยวโยวชี้ไปที่สมุดในมือหยวนจินตงซึ่งกำลังเปิดอ่าน นางสัมผัสได้ว่าเมื่อหยวนจินตงดูสิ่งนี้ หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้น
หลงซานมองอยู่ครู่ใหญ่จึงส่ายหน้า "หน้าปกไม่มีเขียน ดูไม่ออกว่าเป็นสิ่งใด"
พวกเขาล้วนเห็นเพียงข้างในมีตัวอักษรเขียนแน่นขนัด
หยวนจินตงเปิดอ่านพักหนึ่ง แล้วเก็บของเหล่านั้นเข้าช่องลับ ฉินโยวโยวมองเห็นชัดแจ้ง ในช่องลับนั้นยังมีกล่องอีกไม่น้อย
เด็กน้อยเลิกคิ้ว คืนนี้หากไม่นำของเหล่านี้ไป นางก็ไม่กลับเช่นกัน
หยวนจินตงเก็บของเสร็จ เรียกสาวใช้มาเตรียมน้ำล้างหน้าแปรงฟันให้
เด็กน้อยเบะปาก เอ่ยอย่างขัดใจ "เขาช่างรู้จักสำราญเสียจริง ล้างเท้ายังใช้น้ำคั้นจากดอกไม้"
ซ่างกวนฉือไม่ได้กลิ่น แต่ได้ยินนางพูดก็คล้อยตาม "นั่นช่างฟุ่มเฟือยยิ่ง"
ทว่าผู้ใดคาดคิด ยังมีฟุ่มเฟือยกว่านั้นอีก เมื่อเขานอนลงแล้ว กลับมีหญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อยเข้ามาสามนาง
ซ่างกวนฉือและหลงซานร้อนใจขึ้นทันที "พวกเราไม่ดูแล้วดีกว่า ไม่เหมาะแก่เด็ก!"
ฉินโยวโยวไม่ได้ของมา นางไม่มีทางยอมจากไป หากนางไม่ไป ผู้ใดก็จนปัญญา
หลงซานได้แต่เอามือปิดตานาง กระซิบ "นายหญิง ภาพเหล่านี้ดูแล้วตาจะเป็นตากุ้งยิง"