แสงสว่างบางเบาเริ่มปรากฏตรงขอบฟ้าไกล ความมืดค่อย ๆ จางหาย ผืนป่าถูกปกคลุมด้วยหมอกยามเช้าบาง ๆ หยาดน้ำค้างเกาะพราวบนใบหญ้าและกิ่งไม้ สายลมบนภูเขาพัดผ่านใบไม้ เกิดเสียงเสียดสีกันแผ่วเบา
โจวเชาเดินไปพลาง เปิดใช้พลังมิติกวาดมองรอบด้านไปพลาง
ภายในระยะตรวจจับ 20 เมตร เห็ดรา สัตว์ตัวเล็ก และสมุนไพรตลอดทางล้วนถูกเขาเก็บเข้าไปในมิติ สมุนไพรนำไปปลูกในดินของมิติ ส่วนเห็ดรานำไปเก็บไว้ในมิติหยุดเวลา เพื่อจะได้หยิบมาใช้เมื่อไรก็สะดวก
บริเวณรอบนอกของภูเขาส่วนใหญ่มีแต่ผลผลิตธรรมดา เขายังไม่พบโสม
ไม่รู้ตัวเลยว่าเดินลึกเข้าไปในป่าอีกช่วงหนึ่ง ท้องฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว ทั่วทั้งป่ามีเสียงนกร้องระงม
โจวเชาหยุดฝีเท้าฉับพลัน ห่างออกไป 200 เมตร มีเก้งห้าตัวกำลังก้มหน้าแทะเล็มหญ้า
ข้อมูลจากทักษะล่าสัตว์ผุดขึ้นในหัว เก้งเป็นสัตว์ที่อยากรู้อยากเห็นมาก เมื่อได้ยินเสียงจะไม่หนีทันที แต่จะยืนนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง นายพรานจึงฉวยโอกาสเล็งได้
ถึงจะวิ่งหนีไป สักพักก็จะกลับมายังบริเวณเดิม ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านจึงเรียกมันว่าเก้งโง่
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอเหยื่อตัวใหญ่ขนาดนี้ โจวเชาหยิบปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติรุ่น 56 ออกมา ย่อตัวเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง
เขาอยากลองจับเป็น เดินเข้าไปจนเหลือระยะ 50 เมตร เก้งพวกนั้นก็ยังไม่ทันรู้ตัว
ในบรรดาเก้งห้าตัว มีตัวผู้ตัวหนึ่งรูปร่างใหญ่กว่าเพื่อน กินหญ้าไปได้ไม่กี่คำก็เงยหน้ามองไปรอบ ๆ
โจวเชาไม่มีโอกาสเข้าใกล้ไปกว่านี้แล้ว
เขาจึงทำได้เพียงยกปืนเล็งไปยังตัวที่ใหญ่ที่สุด
“ปัง! ปัง!”
เสียงปืนดังขึ้นสองนัด ระยะไม่เกิน 50 เมตร เขายิงเข้าเป้าทั้งสองนัด เก้งตัวใหญ่สองตัวล้มลงทันที
เก้งอีกสามตัวได้ยินเสียงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกระโจนหนีไป โจวเชาลั่นไกอีกครั้ง แต่ตอนนั้นพวกมันกระโดดห่างออกไปเกิน 100 เมตรแล้ว นัดนี้จึงพลาดเป้า