ทุกคนพักหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับไปเร่งเก็บเกี่ยวข้าวสาลีกันต่อ
โจวเชายังคงเหวี่ยงเคียวในมือ ฟาดกวาดไปข้างหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า
ทุ่งข้าวสาลีเบื้องหน้าแผ่กว้างสุดสายตา รวงข้าวสุกงอมเรียงรายเป็นสีทองอร่ามสุดลูกหูลูกตา พลิ้วไหวอยู่ใต้แสงแดดแผดจ้า ราวกับทะเลสีทองผืนหนึ่ง
สายลมพัดผ่านคันนา คลื่นรวงข้าวไหวกระเพื่อมเป็นชั้น ๆ ลำต้นเสียดสีกันเกิดเสียงซู่ซ่า ประหนึ่งกำลังบรรเลงบทเพลงแห่งการเก็บเกี่ยว
ชาวบ้านในทุ่งก้มหน้าตัดข้าวสาลี มือยกขึ้นแล้วฟันลง ทุกครั้งที่เคียวกวัดแกว่ง คือการเก็บเกี่ยวผลตอบแทนจากความเหน็ดเหนื่อยในวันวาน ซึ่งกำลังจะกลายเป็นผลผลิตที่จับต้องได้ในไม่ช้า
ริมคันนา เด็กกลุ่มหนึ่งสะพายตะกร้าสาน เก็บรวงข้าวที่ร่วงหล่น
พวกเขากวาดตามองทุกซอกมุมในนาอย่างละเอียด ทุกครั้งที่พบรวงข้าวอวบเต็มเมล็ด ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา
พอเก็บรวงข้าวได้ก็หันไปอวดเพื่อน ๆ พากันหัวเราะหยอกล้ออย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะใสกังวานลอยเหนือคลื่นรวงข้าว ร้อยเรียงเป็นบทเพลงแห่งความสุขยามเก็บเกี่ยว
พวกปัญญาชนหนุ่มสาวที่ลงชนบทต่างเหนื่อยจนหมดแรง โดยเฉพาะหญิงสาวไม่กี่คนที่แทบฝืนต่อไม่ไหว ขณะนี้พวกเธอนั่งยอง ๆ อยู่กลางทุ่ง มองแถวข้าวสาลีที่ยังตัดไม่เสร็จตรงหน้า ใบหน้าเผยความอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด
โจวเชามองหญิงสาวทั้งสี่แล้วถามขึ้นว่า “ยังไหวกันอยู่ไหม?”
“ยังพอไหว” เจียงหว่านอี๋ตอบ ก่อนจะเสริมอีกประโยคว่า “วันนี้ต้องขอบคุณที่ช่วยพวกเรา ไม่อย่างนั้นกว่าจะถึงค่ำก็ทำงานไม่เสร็จแน่”
อีกสามคนรีบพยักหน้าคล้อยตาม
ไม่รู้ตัวเลยว่าดวงอาทิตย์เคลื่อนขึ้นมาอยู่กลางฟ้าเสียแล้ว ถึงเวลาเที่ยง ทุกคนจึงหยุดงานที่ทำอยู่แล้วหยิบอาหารกลางวันที่เตรียมมาออกมา
งานเก็บเกี่ยวข้าวสาลีหนักและใช้แรงมาก แต่ละครัวเรือนในหมู่บ้านจึงทำอาหารที่ปกติไม่ค่อยกล้ากินติดมือมาด้วย