หลี่เว่ยกั๋วตบไหล่โจวเชาเบา ๆ “โจวเชา พอไปถึงสหกรณ์ตำบลแล้วต้องแวะมาหาฉันนะ” น้ำเสียงจริงใจ ไม่เหมือนพูดตามมารยาท
“ได้ครับ ถึงตอนนั้นผมจะไปเยี่ยมท่านหัวหน้าหลี่แน่นอน”
หลี่เว่ยกั๋วหันไปมองหลี่เฟิงเหนียนที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ มาตลอด แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “สหายเฟิงเหนียน เรื่องวันนี้ต้องจัดการให้ดี โดยเฉพาะพวกเยาวชนผู้มีความรู้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา นั่นจะกลายเป็นปัญหาเรื่องจุดยืนทางการเมือง”
หลี่เฟิงเหนียนยกมือเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก “ผมทราบแล้วครับ หัวหน้าหลี่ ผมจะจัดการเรื่องนี้อย่างจริงจัง”
หลังหลี่เว่ยกั๋วกับคนอื่น ๆ จากไป โจวเชาก็หันไปหาหลี่เอ้อร์ฝู แล้วลดเสียงลง “หมอหลี่ มีซื่ออู่เจียไหมครับ ขอให้ผมหน่อย”
แววตาของหลี่เอ้อร์ฝูซับซ้อนอยู่บ้าง ทั้งซาบซึ้ง ชื่นชม และยังมีความริษยาที่ปิดไม่มิดเจืออยู่เล็กน้อย เขาเดินไปที่ตู้ยา เปิดลิ้นชักแล้วหยิบมาเล็กน้อยยื่นให้
โจวเชารับมา “เท่าไรครับ?”
“เอาไปใช้ก่อน เดี๋ยวฉันจัดการเอง” จ้าวหยวนเฉาเอ่ยขึ้นข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ใบหน้าหม่นหมองฝืนยิ้มออกมาได้รอยหนึ่ง
โจวเชาคิดว่ายาสมุนไพรแค่นี้ราคาไม่เท่าไร จึงไม่ได้ปฏิเสธ หันหลังเดินออกไปทันที ความหมายของคำพูดจ้าวหยวนเฉาชัดเจนว่าให้เขาถอยออกไปก่อน
เป็นไปตามคาด เดินไปได้ไม่ไกลนัก เสียงจ้าวหยวนเฉาที่ฟังดูหงุดหงิดก็ดังมาจากด้านหลัง “เอาละ ๆ แยกย้ายกันได้แล้ว อย่ามามุงอยู่ตรงนี้”
หันกลับไปมอง ผู้คนกำลังแยกย้ายกัน จ้าวหยวนเฉา หัวหน้าหลี่ และโอวหยางอีกหลายคนพาหลี่เอ้อร์ฝูไปที่สำนักงานของกองผลิต
โจวเชารู้ดีว่าเรื่องนี้คงไม่จบง่าย ๆ ฉีดยาโดยไม่ทดสอบอาการแพ้ เกือบทำให้คนตาย แถมคนที่เกือบตายยังเป็นหลานชายของหัวหน้ากองผลิตอีกด้วย
แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา