“ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง ถ้ายังไม่ยอมพูดความจริง ข้าจะฆ่าเจ้า”
เฉินอ้ายหมินพูดเสียงสั่น “เจ้า...เจ้ารับปากก่อนว่าจะไม่ฆ่าข้า แล้วข้าจะบอกทุกอย่าง”
โจวเชามองเข้าไปในดวงตาของเขา น้ำเสียงจริงใจและหนักแน่น “ข้ารับปาก ถ้าเจ้าพูดความจริง ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า”
เขามองโจวเชา เห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่เหมือนกำลังโกหก จึงเอ่ยขึ้นว่า “ยาพิษหนูเป็นข้าที่วาง ผู้อำนวยการเหลียวให้ความสำคัญกับเจ้า ฝีมือการรักษาของเจ้าดีเกินไป”
“หลี่ต้าฝูกลัวว่าสักวันเจ้าจะมาทำงานเป็นหมอที่คอมมูน ถึงตอนนั้นเจ้าอาจแย่งตำแหน่งรองผู้อำนวยการของเขาไป” พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็หยุด มองโจวเชา
“ไม่มีอะไรแล้วหรือ?” โจวเชาจ้องเขาพลางถาม ก่อนจะปักเข็มเงินลงบนร่างของเขาอีกเล่ม
เฉินอ้ายหมินตกใจ รีบพูดขึ้นว่า “อย่าเพิ่ง...ข้า...ข้ายังพูดไม่จบ”
มือของโจวเชายังไม่หยุด ตรงกันข้าม กลับปักเข็มเร็วขึ้นอีกเล็กน้อย
เฉินอ้ายหมินรู้แล้วว่าไม่อาจคิดหลอกตัวเองว่าคงรอดได้อีก จึงเล่าเรื่องระหว่างเขากับหลี่ต้าฝูออกมาจนหมดเปลือก
หลังฟังจบ สีหน้าของโจวเชาก็มืดครึ้ม เขากัดฟันถามว่า “หลี่ต้าฝูอยู่ที่ไหน?”
“ตรอกตงจื่อ เลขที่ 28”
เขามองโจวเชาด้วยท่าทางหวาดกลัว พูดเสียงเบาว่า “ข้าบอกหมดแล้ว เจ้ารับปากว่าจะไม่ฆ่าข้า รีบปล่อยข้าเถอะ”
“ข้ารับปากว่าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่ไม่ได้บอกว่าจะปล่อยเจ้า”
“เจ้าไม่รักษาคำพูด โจวเชา เจ้าจะต้องตายอย่างอนาถ...”
เสียงดังน่ารำคาญเกินไป โจวเชาใช้ความคิดเรียกงูพิษถู่ฉิวจื่อที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ออกมา ปล่อยมันไว้ข้างตัวอีกฝ่าย
เฉินอ้ายหมินหุบปากทันที แม้แต่ลมหายใจก็ยังช้าลง เขานิ่งไม่ขยับ กลัวว่างูจะฉกเข้า ดวงตากะพริบถี่ ๆ พลางวิงวอนโจวเชา