พวกอิทธิพลกองพลที่สี่จากโอซาก้า พวกนั้นเพื่อเงินแล้วอะไรก็กล้าขาย จะมาหาเฉินกุยทำธุรกิจก็เป็นไปได้ทั้งหมด แต่ยิ่งคิดแบบนี้ อาคิยามะก็ยิ่งกังวล หันไปจ้องผู้ช่วยผู้บังคับบัญชา
"พวกเขารู้ได้ยังไงว่าจุดติดต่อนั้นเป็นของเฉินกุย?"
"ท่าน"
ผู้ช่วยฯ อธิบาย
"ลูกน้องของเฉินกุยไม่กี่วันก่อนปล่อยข่าวว่า จะใช้ทองคำแลกเหรียญเงิน และมีเท่าไหร่ก็แลกเท่านั้น จะเป็นไปได้ไหมว่าข่าวแพร่ไปถึงเสวียนเฉิง ไม่งั้นพวกเขาจะมาตรงถึงที่ได้ยังไง?"
"หืม?"
อาคิยามะชะงัก:
"แลกเหรียญเงิน ใช้ทองคำแลก?"
"ครับ ผมส่งคนไปถามมา ว่าแลกเหรียญเงินไปจ่ายทหาร มีเท่าไหร่ก็แลกเท่านั้น"
อาคิยามะหัวเราะขึ้นมาทันใด
รอยยิ้มนั้นแฝงความเย้ยหยัน ไม่รู้ว่าจะเย้ยหยันที่เฉินกุยเก่งขนาดนั้นยังต้องหาเงินมาจ่ายทหารเอง หรือจะหัวเราะเฉินกุยโง่ ที่ใช้ทองคำแลกเหรียญเงิน
หัวเราะไปหัวเราะมา จู่ๆ อาคิยามะก็คิดอะไรได้ รอยยิ้มแข็งค้างบนใบหน้า:
"ก็หมายความว่า ในมือเฉินกุยมีทองคำเยอะมาก?"
"น่าจะใช่ครับ ท่าน"
"เขาไปเอามาจากไหน?"
ผู้ช่วยฯ อึกอักเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมอาคิยามะถึงถามคำถามโง่ๆ แบบนี้ แต่ก็ตอบตามจริง:
"เฉินกุยเคยนำทหารเข้าไปในจินหลิงครับ"
อาคิยามะเอ็ดใส่ผู้ช่วยฯ อย่างไม่พอใจ แล้วไม่พูดอะไรต่อ เดินไปยืนที่หน้าต่าง มองภูเขาเทียนมู่นอกเมือง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
รออยู่ครู่หนึ่ง ผู้ช่วยฯ ทดลองถาม:
"จำเป็นต้องจัดการคนของกองพลที่สี่หรือไม่ครับ?"
"ไม่ต้อง"
อาคิยามะส่ายหัว:
"ในเมื่อซ่งจิ่งซ่งรู้แล้ว ฆ่าทิ้งก็ไม่มีประโยชน์ แถมยังเป็นการไล่ตีงูให้หนีตื่นอีก กลับกันควรผลักดันให้พวกเขาไปค้าขายกัน จะได้ไม่มีใครพูดใคร ทุกคนต่างก็มีจุดอ่อนของกันและกัน นั่นถึงจะปลอดภัยที่สุด"
หยุดไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันมามองผู้ช่วยฯ: