เฉินกุยพยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืน
“ไปเรียกทุกคนกลับมา เราลงเขา”
ไม่ไกลออกไป เสิ่นซิ่วอิงกำลังนอนอยู่บนเปลหามชั่วคราวที่ผูกขึ้น เมื่อเห็นเฉินกุยเดินมา โจวอวี่หลานที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบลุกขึ้นอธิบาย
“หลับไปแล้ว ติดเชื้อนิดหน่อย จัดการเรียบร้อยแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่”
“ดี”
เฉินกุยรับคำ
ไม่นานนัก ทุกคนก็มารวมตัวกัน จ้าวเต๋อจู้ถือกระบอกน้ำมายื่นให้เฉินกุย
“หัวหน้า มากันครบแล้ว”
เฉินกุยกวาดตามอง กลุ่มคนกว่าแปดสิบชีวิต อาจเพราะบนเขาหาอาหารและน้ำได้ สีหน้าจึงดูค่อยยังชั่วเหมือนคนปกติแล้ว
ดีมาก!
เฉินกุยชมในใจอย่างพอใจ อยู่บนผืนแผ่นดินตัวเองแล้วยังจะอดตายได้อีก นั่นก็แปลกแล้ว!
จากนั้นก็โบกมือ ฮึกเหิม
“เอาของไปให้หมด ไปกัน!”
ไม่มีใครปริปากถามว่าจะไปไหน จะไปทำอะไร พวกเขายอมทำตามคนที่สวมเครื่องแบบร้อยโทของพวกผีญี่ปุ่นคนนี้ เชื่อว่าคนผู้นี้จะพาพวกเขามีชีวิตต่อไปได้
ไม่นานนัก ทุกคนก็เริ่มลงเขา พลปืนใหญ่คนนั้น หลิวเอ้อหรง พร้อมพลปืนใหญ่ที่เหลืออีกสี่คน หิ้วเครื่องยิงลูกระเบิดรุ่น 89 และถุงลูกระเบิด เดินตามติดเฉินกุยไป
ข้างหลังพวกเขาคือสองกลุ่มที่จ้าวเต๋อจู้พึ่งตั้งขึ้นชั่วคราว ถือปืนกลหนักรุ่น 92 สองกระบอก
จากนั้นก็เป็นกลุ่มคนที่ถือปืนกลเบาห้ากระบอก แบกปืนซัมปาจิไดกว่ายี่สิบกระบอกและกล่องกระสุนต่าง ๆ
สุดท้ายคือคนที่ไม่มีอาวุธ ผู้หญิงสองสามคน และทหารหนีทัพอีกสองคนที่หามเปลของเสิ่นซิ่วอิง
หันไปมองการจัดขบวนนี้แวบหนึ่ง เฉินกุยรู้สึกแปลก ๆ ในใจ มันจะพัฒนาไปเป็นทหารประจำการได้ยังไง