ตรงช่องกำแพงที่พังมีรั้วลวดหนามขึงอยู่ ด้านหลังรั้วมีจุดสีแดงเล็ก ๆ หลายจุด ถ้าไม่เพ่งดี ๆ มองไม่เห็นหรอก
ในใจเฉินกุยแอบสงสัย เขาจำได้ว่าตอนดึงภาพสามมิติเป็นภาพเสมือนจริงเมื่อก่อนหน้านี้ไม่มีจุดแดงนี่นา แล้วตรงนี้มันมาได้ยังไง?
ค่อย ๆ ซูมเข้าไปใกล้ ๆ ขยายดูให้ชัด ถึงได้เห็นว่าเป็นกับระเบิด!
ให้ตายเถอะ พื้นที่แค่นี้ยังฝังระเบิดอีก พวกผีญี่ปุ่นมันกลัวคนหนีออกไปจนคลั่งไปแล้ว!
นับดู มีห้าลูก ไม่มากไม่น้อย กระจายอยู่บนพื้นหลังรั้วลวดหนาม ปิดทางเดินทุกเส้นทางที่เป็นไปได้
ด้านบนซ้ายของช่องกำแพง มีป้อมที่สร้างจากกระสอบทราย มีปืนกลหนักหนึ่งกระบอกตั้งอยู่ด้านหลัง
ทหารญี่ปุ่นสองนายนอนคว่ำอยู่ข้างปืนกล คนหนึ่งกำลังหาว อีกคนก้มหัวลง คล้ายกำลังสัปหงก
ริมขอบด้านขวาของช่องกำแพง วางปืนกลเบาไว้หนึ่งกระบอก ข้าง ๆ มีกล่องกระสุนปูด้วยผ้าใบน้ำมัน ดูเหมือนเตรียมไว้สำรอง
สองข้างของช่องกำแพงไม่มีทหารยามเลย มีเพียงบนประตูเมืองด้านบนตรงที่มีไฟส่องสองดวง แต่ละดวงมีทหารญี่ปุ่นประจำการอยู่ คอยควบคุมไฟส่องตรวจการณ์อยู่
ดูช่องกำแพงเสร็จแล้ว ก็ดึงสายตากลับมา หยุดอยู่ข้างบันไดทางขึ้นกำแพงเมือง
ตรงนั้นมีกระท่อมไม้เรียบง่ายสร้างอยู่หนึ่งหลัง หน้าประตูมีทหารยามหนึ่งนาย ถือปืน ไม่ไหวติง ในกระท่อมมีทหารญี่ปุ่นสองคน นอนพาดอยู่บนโต๊ะเขียนอะไรบางอย่าง
แล้วเขาก็เห็นของดีเข้าอย่างหนึ่ง ที่มุมกระท่อม มีปืนกลหนักหนึ่งกระบอกวางอยู่บนแผ่นไม้ ลำกล้องขัดเงาวับ ข้าง ๆ ตั้งท่อเหล็กสั้นหนาสี่ท่อน