โยชิดะ อิซเซ ค่อย ๆ ลดกล้องส่องทางไกลลง อยากสั่งถอนกำลัง แต่ก็ไม่กล้า
ตอนนี้ถอยกลับไปก็เท่ากับขัดคำสั่ง ต้องขึ้นศาลทหาร แต่พอเห็นคนของตัวเองถูกยิงเป้าทีละคน ใจก็ปวดร้าวเหมือนเลือดหยด
"คำสั่งถึงหน่วย!"
โยชิดะ อิซเซ กัดฟันกรอด ตอนนี้ถอยไม่ได้ แต่เปลี่ยนวิธีลดความเสียหายได้:
"ระงับการโจมตีก่อน ถอนตัวออกจากพื้นที่ปะทะ! ปืนภูเขาสี่กระบอก ระดมยิงใส่ที่มั่นข้าศึกอย่างหนัก คุ้มกันทหารราบถอย! พร้อมกันนั้น ส่งโทรเลขถึงผู้บังคับกองพลน้อยต่อไป บอกว่าข้าศึกยิงปืนใหญ่มาแบบดุเดือด ฝ่ายเราไม่มีวิธีตอบโต้ที่ได้ผล บาดเจ็บล้มตายสาหัส ขอกำลังทางอากาศมาปราบปรามพลปืนใหญ่ของศัตรู!"
"ฮัย!"
ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชารับคำแล้ววิ่งเหยาะ ๆ จากไป
ไม่นาน พวกผีน้อยแนวหน้าเมื่อได้รับคำสั่งก็รีบถอยลงมาจากเขา
ปืนภูเขาแบบ 41 สี่กระบอกที่ปรับมุมยิงไว้แล้วเริ่มส่งเสียงคำราม ลูกกระสุนตกใส่ที่มั่นแนวสกัดของกองพันสาม ระเบิดดินฟุ้งกระจาย
แต่พลปืนใหญ่ของพวกผีญี่ปุ่นไม่ใช่เฉินกุยเสียหน่อย เสียงปืนฟังดูน่ากลัว แต่อัตราการยิงเข้าเป้าชวนให้รู้สึกอย่างไรชอบกล ลูกกระสุนส่วนใหญ่ข้ามแนวสกัดไปตกที่อื่น
"นายพล!"
ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชาถือโทรเลขวิ่งเข้ามาอีก สีหน้าประหลาด "ผู้บังคับกองพลน้อยตอบกลับมา!"
โยชิดะ อิซเซ กระชากมามอง อาศัยแสงสลัวสุดท้ายบนฟ้า อ่านข้อความบนนั้นชัด:
"ฟ้ามืดแล้ว การโจมตีไม่ราบรื่น สั่งให้กองพันที่ 8 ระงับการโจมตีชั่วคราว ถอยออกจากเขตปะทะ ตั้งค่ายพักรอคำสั่ง ค่อยเข้าโจมตีอีกครั้งในวันพรุ่งนี้!"