เฉินกุยครุ่นคิดแล้วดึงซุนโหย่วเซิ่งที่อยู่ข้าง ๆ มา
“แกเอาปืนไปแจกคนที่ยังไม่มี อาหารกระป๋องแจกคนละกระป๋อง ที่เหลือถือไปก่อน”
“ได้เลย!”
ซุนโหย่วเซิ่งรับคำอย่างร่าเริง หันไปกวาดตามองรอบ ๆ ก่อนจะล้วงนาฬิกาพกออกมาจากอกเสื้อส่งให้
“หัวหน้า นี่ค้นมาจากพวกผีญี่ปุ่นนายสิบ ยังใช้ได้อยู่”
เฉินกุยรับมาเปิดฝา เห็นว่าเป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว อีกสักครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมงก็คงมืดสนิท
“ไป เวลายังมี พักผ่อนกันก่อน”
“ได้เลย!”
ซุนโหย่วเซิ่งรับคำอย่างดีใจ พลางเรียกทหารที่เหลือให้ตามมาติด ๆ
ไม่นานนัก คนกลุ่มหนึ่งก็มาถึงแอ่งกว้างหน่อย แถวนั้นเต็มไปด้วยพุ่มไม้แห้งเหลือง
“ตรงนี้แหละ!”
เฉินกุยหาหินก้อนหนึ่งนั่งแผละลงไป รับอาหารกระป๋องที่มีคนส่งให้มากินหมดในไม่กี่คำ ต้องบอกว่ารสชาติพอใช้ได้
หันไปมองคนรอบข้างที่มุงเข้ามา เริ่มวางแผนภารกิจต่อไป
“ซุนโหย่วเซิ่ง ฉันจะเหลือคนให้แกสิบคน ปืนกลเบาหนึ่งกระบอก คอยเฝ้าข้าวของกับชาวบ้านพวกนั้น”
ซุนโหย่วเซิ่งได้ยินว่าไม่ให้ตนไปก็ร้อนรนทันที
“หัวหน้า ผมขอไปกับหัวหน้า!”
เฉินกุยตบบ่าเขาแล้วยิ้ม
“แกอยู่ดูแลพวกนี้ ฉันเชื่อใจแก!”
ซุนโหย่วเซิ่งไม่รู้จะค้านยังไงอีก เมื่อพูดขนาดนี้แล้วก็ได้แต่จำใจอยู่เฝ้า
เฉินกุยหันไปทางหลิวเอ้อหรง อดีตนายหมวดพลปืนใหญ่ผู้คอยถือถุงลูกระเบิดให้ตนตลอด
“ตอนนี้ในหน่วยมีทหารปืนใหญ่เกือบยี่สิบคน แกคุมไปก่อน”
รอให้หลิวเอ้อหรงรับคำแล้ว จึงหันไปบอกจางเต๋อไฉ หัวหน้าหมู่พลปืนใหญ่ที่เพิ่งรวบรวมมาได้วันนี้ว่า “แกถือถุงลูกระเบิดให้ฉัน ตามฉันไปตลอด ถึงเวลาส่งลูกระเบิดให้ฉัน”
“ครับ!”
จางเต๋อไฉรับคำเสียงดัง
เฉินกุยพยักหน้า สุดท้ายมองไปที่จ้าวเต๋อจู้
“นอกจากคนที่อยู่กับซุนโหย่วเซิ่งที่นี่แล้ว ที่เหลือเอาทั้งคนทั้งอาวุธมาหมด แกแบ่งหมู่ให้ดี อีกสักพักพวกเราออกเดินทาง”