"เดี๋ยวก่อน!"
เฉินกุยเรียกทหารส่งข่าวที่กำลังจะเดินจากไปไว้ นึกถึงภาพที่พวกผีน้อยในสนามรบด้านหน้าตอนโดนยิงผู้บังคับบัญชาตายไปแล้วกลับยังคงสู้ไม่ถอยจนตัวตาย เขาจึงล้มเลิกความคิดที่จะบุกตีอำเภอจู้หรงตอนกลางคืน
เขาจะพาลูกน้องสี่ร้อยกว่าคนไปตายหมดเพื่อช่วยทหารหนีทัพในเมืองไม่ได้ ต้องเปลี่ยนแผน
"บอกหลี่หมิงหย่วนให้เหลือนักโทษที่ยังไม่ตายสักคนไว้ มีประโยชน์"
"รับทราบ!"
ทหารส่งข่าวตะเบ็งเสียงตอบแล้วหันหลังเดินออกจากป่าไป
"ไปกันเถอะ!"
เฉินกุยนำคนกลุ่มหนึ่งเดินออกจากป่าเช่นกัน เดินไปประมาณสามกิโลเมตรก็มาถึงจุดที่กองพันรถถังของผีน้อยถูกทำลาย
รถหุ้มเกราะเก้าคันนอนเกลื่อนกลาดอยู่ตรงนั้น ข้าง ๆ ยังมีซากศพพวกผีน้อยกระจายอยู่เกือบร้อยศพ ไม่มีใครเก็บกวาด ผีน้อยที่เหลือถอยทัพอย่างชำนาญหลังจากรถถังรุ่นพังหมดแล้ว
นอกจากรถถังแบบ 94 สองคันที่ถูกระเบิดจนกลายเป็นกองไฟลุกโชน ส่วนที่เหลือยังคงรักษารูปทรงอยู่ได้
กระสุนระเบิดแรงสูง 75 มม. นั้น ถึงจะเจาะเกราะของรถถังเบาแบบ 95 จากด้านหน้าไม่เข้า แต่มันก็สามารถทำให้เกิดหลุมใหญ่บนแผ่นเหล็กได้ แรงระเบิดมหาศาลสามารถเขย่าพวกผีน้อยด้านในตายได้
อีกทั้งมีบางคันที่กระสุนนัดไปโดนสายพาน ในระยะใกล้ขนาดนี้ คนขับก็ถูกอัดจนตายคาที่เช่นกัน
จ้าวเต๋อจู้ใช้เท้าเขี่ยปืนกลกระบอกหนึ่งที่ถูกแรงระเบิดกระเด็นตกลงพื้น ก้มหน้ามองอย่างละเอียดด้วยท่าทีครุ่นคิด
"ของนี่ทำไมดูคุ้น ๆ เหมือนของที่เคยใช้... คล้าย ๆ ปืนเช็กนิดหน่อย?"
"จริงด้วย!"
จางเต๋อไฉก้มตัวหยิบขึ้นมา มันหนักพอสมควร ตัวปืนยังมีความร้อนหลงเหลือ ซองกระสุนไม่รู้กระเด็นไปไหนแล้ว