ไปแล้ว?
เฉินกุยขมวดคิ้ว หรือว่าพวกผีญี่ปุ่นรู้ตัวว่ากองกำลังออกจากเมืองแล้ว กลัวถูกถล่มจมเลยหนีไป?
เป็นไปไม่ได้!
เขายังไม่เคยปะทะกับทัพเรือพวกผีญี่ปุ่นเลย อีกฝ่ายจะรู้ได้ยังไงว่าเขาเล็งจะจัดการเรือปืนพวกนั้น?
เฉินกุยจ้องมองเรือปืนสามลำที่ค่อยๆ แล่นไปทางด้านล่างของแม่น้ำ จนไปรวมกับเรือปืนใหญ่ลำใหญ่แล้วจอดอยู่ตรงนั้น
ในใจเขาเข้าใจแล้ว นี่ไม่ใช่จะหนี แต่กำลังรอโอกาส!
“หัวหน้า ถึงที่แล้ว!”
เฉียวเฉิงจับพวงมาลัย เหลือบมองเฉินกุยที่หลับตาพิงเบาะ คิดว่าหลับอยู่ จึงเรียกเบาๆ
เฉินกุยลืมตา ริมทางมีต้นไม้แก่กิ่งก้านเปลือยเปล่า พอพ้นถนนไปข้างหน้าคือทุ่งหญ้ารกร้างพื้นราบเรียบ เป็นฐานปืนใหญ่ที่เหมาะสมที่สุด
เขากวาดตามองเฉียวเฉิง เจ้าหมอนี่ขับรถมาตลอดทาง นิ่งและมั่นคง
“ขับรถมาได้ดีนี่ เรียนนานแค่ไหนถึงเป็น?”
เฉียวเฉิงยิ้มเจื่อนๆ สายตายังคงมองทางข้างหน้า
“ก็ลองจับอยู่ไม่กี่ครั้ง รู้สึก... รู้สึกว่าง่ายดี”
“ฮ่าๆ เก่ง!”
เฉินกุยยกมือจะตบไหล่เฉียวเฉิงตามสัญชาตญาณ แต่พอชักมือไปได้ครึ่งทาง ก็นึกขึ้นได้ถึงคราวก่อนที่คนขับเกือบพารถพุ่งลงคูน้ำ มือจึงวกกลางอากาศชี้ไปที่ทุ่งหญ้ารกร้าง
“เข้าไปจากตรงนี้ เอาปืนไปวางที่นั่น”
รถบรรทุกเลี้ยวโค้ง จอดอย่างมั่นคงบนทุ่งรกร้าง
ด้านหลังเป็นรถลากจูงที่ลากปืนต่อสู้อากาศยานไทป์ 88 ตามด้วยขบวนรถบรรทุกที่ลากปืนใหญ่วิถีโค้ง 105 มม. สี่กระบอก ปืนใหญ่ภูเขารุ่น 94 สองกระบอก ในกระบะเต็มไปด้วยกล่องกระสุนปืนใหญ่ แล่นตามเข้ามาด้วย
กองร้อยปืนใหญ่มาถึงก่อนโดยนั่งรถบรรทุก ส่วนกองร้อยทหารราบอีกสามกองยังอยู่ด้านหลัง กำลังเร่งเดินทัพ!
รถจอดเรียงลำดับ จางเต๋อไฉกระโดดลงจากรถวิ่งมา