หลังจากที่พวกผีน้อยพูดจบ เฉินกุยก็หมุนตัว สายตาจับจ้องไปที่แผนที่ทางทหารที่แขวนอยู่บนผนัง
หลังจากยืนยันตำแหน่งของอำเภอฉูบนแผนที่แล้ว เขาก็เปรียบเทียบอย่างรวดเร็วกับภาพสามมิติในสมอง ไม่นานเมืองเล็ก ๆ เมืองหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมุมมอง เขาค่อย ๆ ขยายภาพ ค้นหาอย่างละเอียด
ในที่สุดก็เจอแล้ว
ภายในห้อง หัวโต ๆ ของฮาตานากะ เคนนั่งอยู่หลังโต๊ะ กำปากกาหมึกซึมอยู่ในมือ กำลังเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษ
หน้าประตูมียามเฝ้าอยู่สองนาย ส่วนภายในเมืองอำเภอฉู จุดแดงกระจัดกระจายอยู่อย่างน่าเวทนา เมื่อรวมกับพวกผีน้อยที่สถานีรถไฟนอกเมืองแล้ว ถึงจะรวมกันได้ขนาดเท่ากองร้อยหนึ่ง
กำลังทหารประจำการนี้ น้อยจนน่าแปลกใจ!
"ยิงแล้วเผ่น ก็ยังทัน..."
เฉินกุยพึมพำ พลางหมุนตัวไปมองพวกผีน้อยที่ตอนนี้กระสับกระส่ายสุดขีด เอาแต่บิดตัวไปมาอยู่ในเชือก
"แล้วผู้บังคับกองพลของพวกแกเล่า?"
พวกผีน้อยลังเล แววตาฉายความดิ้นรนเล็กน้อย เงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยปาก
"ผู้บังคับกองพลของพวกเราพาทหารไปที่พักของผู้บัญชาการแล้ว เขาบอกข้าว่า ถ้าได้ยินเสียงปืนดังขึ้น แล้วไม่ส่งคนมาตามข้า ก็ให้ข้าขี่ม้าเร่งลงใต้ไปที่จินหลิง ตามหาเฉินกุย"
"พาทหารไปงั้นหรือ?"
เฉินกุยครุ่นคิดถึงคำพูดประโยคนี้ พลันหัวเราะออกมา
นี่เป็นการสานต่อธรรมเนียมเก่าแก่ของพวกผีน้อยที่ลูกน้องชอบลุกขึ้นมาโค่นหัวหน้าอีกแล้ว ผู้บังคับกองพลคนนั้นต้องการเสี่ยงตาย จัดการฮาตานากะ เคน
น่าเสียดาย จากสถานการณ์ที่เห็นในแผนที่เมื่อครู่ บอกได้ไม่ยากว่าฮาตานากะ เคนยังมีชีวิตอยู่ นั่งเขียนหนังสืออยู่ตรงนั้นอย่างสงบ ส่วนผู้บังคับกองพลคนนั้นกลับหายไป เห็นได้ชัดว่าล้มเหลว