หัวหน้าหมวดผีญี่ปุ่นหันหลังวิ่งลงจากแท่นสูงทันที
วิถีบูชิโดบ้าบออะไร ความจงรักภักดีต่อจักรพรรดิอะไร ล้วนแต่เป็นเรื่องไร้สาระทั้งเพ!
ในเมืองนอกเมืองถูกพวกมันยึดไปหมดแล้ว เมื่อวานเสียงปืนใหญ่ดังสนั่นทั้งวัน ก็ไม่เห็นมีหน่วยไหนวิ่งออกไปดูนอกเมืองสักแวบ
ไม่แน่ว่าผู้บัญชาการตอนนี้กำลังหลบอยู่มุมไหนตัวสั่น แล้วตัวเองยังจะมายืนรอโง่ ๆ อยู่ที่นี่ทำไม!
ทันทีที่เขาวิ่งลงจากแท่น เท้ายังไม่ทันแตะพื้น...
ตู้ม!
ลูกระเบิดขนาด 70 มม. ลูกหนึ่งพุ่งลงตรงเท้าเขาอย่างแม่นยำ เปลวไฟพุ่งสูง คลื่นแรงระเบิดพัดเศษไม้และดินทรายกระเด็นกระจาย
หัวหน้าหมวดผีญี่ปุ่นไม่มีแม้แต่เสียงร้องโหยหวนหลุดออกมา ทั้งร่างถูกคลื่นแรงระเบิดซัดกระเด็นลอยเคว้ง ร่วงกระแทกพื้นดินโคลนห่างออกไปไม่กี่เมตร หัวหมุนเป็นวงกลม นอนคว่ำหน้าอยู่แท้ ๆ แต่ตายังจ้องมองท้องฟ้า
จากนั้นเสียงระเบิดก็ดังขึ้นในจุดอื่น ๆ ปืนครกแต่ละนัดที่ยิงลงไป ล้วนทำลายจุดกำลังยิงของพวกผีน้อยจนสิ้นซาก
หลังจากกระหน่ำจุดกำลังยิงไปกว่าสิบจุด เสียงปืนก็เงียบลง
เฉินกุยค่อย ๆ ลุกขึ้นจากหลังปืนครก ปัดดินที่หัวเข่า หันไปมองหลี่หมิงหย่วน
"ไปได้แล้ว พวกที่ยังหายใจอยู่คงมีไม่กี่คน"
หลี่หมิงหย่วนพยักหน้า ชินกับทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว การระดมยิง ทหารราบบุกโจมตี การรบครั้งนี้ราวกับเล่นขายของ
โบกมือทีหนึ่ง ทหารด้านหลังกระจายกำลังเป็นรูปพัดบีบเข้าไปยังค่ายเชลย เสียงปืนที่ดังประปรายดังขึ้นไม่นานก็เงียบสงบลง
เฉินกุยจึงก้าวเท้าเดินไปยังค่ายเชลย
เมื่อมาถึงแท่นสูงที่หัวหน้าหมวดผีญี่ปุ่นยืนอยู่ก่อนหน้านี้ เสียงปืนก็เงียบสนิทแล้ว