"ก็ได้ ลองดูอีกที!"
หลี่หมิงหย่วนก็จนปัญญา ได้แต่ปล่อยให้ซุนโหย่วเซิ่งขู่อีกรอบ
"แหะ ๆ!"
ซุนโหย่วเซิ่งหัวเราะแห้ง ๆ แววตาลุกวาวด้วยสังหารเจตนา นิ้วพาดอยู่ที่ไกปืน ออกแรงกดเล็กน้อย พร้อมจะยิง
ก็แค่ถ่ายรูปเท่านั้นเอง ไม่มีใครถ่ายก็ไม่ต้องถ่าย ฆ่าพวกผีน้อยเพิ่มอีกสักสองสามตัวดีกว่าเยอะ!
และอีกอย่าง หัวหน้าก็ไม่ได้สั่งชัดเจนว่าต้องถ่ายรูป นั่นก็หมายความว่าจัดการมันไปก็ไม่มีปัญหาอะไร
เสียงภาษาญี่ปุ่นพูดกันรัว ๆ ดังขึ้น
เจ้านักข่าวผีน้อยคนนั้นเอ่ยปากแล้ว
คงรู้สึกถึงบรรยากาศที่ไม่ชอบมาพากล คิดว่าคนที่จ่อปืนอยู่ หรือก็คือซุนโหย่วเซิ่งนั่นมีความเป็นไปได้สูงที่จะฆ่าเขาจริง ๆ
พลางตะโกนลั่น พลางฉวยกล้องตัวนั้นขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว ทำท่าจะถ่ายรูป มุมปากยังเผยรอยยิ้มเอาใจ
เพียงแต่สายตายังชำเลืองมองปืนพกที่จี้มาทางเขาเป็นระยะ เห็นได้ชัดว่าตกใจไม่น้อย
"สันดานต่ำ!"
ซุนโหย่วเซิ่งถ่มน้ำลายด้วยความเกลียดชัง เก็บปืนพก หันหลังเดินไปอีกทาง
หลี่หมิงหย่วนรีบร้องเรียกเขาไว้
"นายไม่ถ่ายสักรูปหรือ?"
ซุนโหย่วเซิ่งไม่หันกลับมา
"ไม่ถ่าย ถ่ายไปก็ไร้ประโยชน์ อีกอย่างถ้าโชคร้ายให้พวกผีน้อยเห็นเข้า แล้วในสนามรบมันไล่ล่าข้าล่ะจะทำไง ข้าก็ไม่มีความสามารถอย่างหัวหน้าซะหน่อย!"
"ตามใจ!"
หลี่หมิงหย่วนเลิกคิ้ว แต่ละคนก็มีความคิดของตัวเอง ฝืนกันไม่ได้
เขามองไปทางจางต้าหนิวและหลิวซู่เจียงที่อยู่ไม่ไกล
"แล้วพวกนายล่ะ ถ่ายรูปสักใบไหม?"
"ข้าหรือ? ข้าไม่เอาดีกว่า!"
จางต้าหนิวโบกมือ แล้วก็หันหลังเดินจากไป
ที่จริงหลิวซู่เจียงก็อยากถ่ายมาก แต่พอนึกถึงความผิดพลาดตอนประสานงานทหารราบกับรถถังก่อนหน้านี้ จิตใจก็ห่อเหี่ยว