"ยืม...ยืมทหาร?"
โจวซิงกั๋วนึกว่าตัวเองหูฝาด ยกมือขึ้นขยี้หูอีกที ถึงแน่ใจว่าไม่ได้หูแว่ว
"ใช่ ยืมสองกองพล"
เฉินกุยพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ ราวกับยืมทหารจากท่านประธานก็เหมือนยืมลูกอมจากเด็กสักคน
"พอจัดการพวกผีญี่ปุ่นใต้ภูเขาได้ ข้าจะคืนให้ครบไม่ขาด"
โจวซิงกั๋วกลั้นไม่ไหวในที่สุด มุมปากเกร็งยิ้มแต่ก็พยายามดึงกลับลงมา ใบหน้าบิดเบี้ยวเหมือนเฉินกุยมาแกล้งจั๊กจี้เขา
เขาไม่กล้าหัวเราะออกมา ได้แต่โบกมือรัว
"ท่านแม่ทัพเฉิน นี่...ที่ไหนมีใครยืมทหารกัน แถมสองกองพล ท่านประธานเจียงจะยอมได้ยังไง
ต่อให้ยอม แล้วทหารจะมาจากไหน บริเวณรอบนี้เป็นเขตยึดครองของพวกผีญี่ปุ่นหมด สองกองพลจะผ่านมาได้ยังไง?"
"ผ่านมาไม่ได้ยังไง?"
เฉินกุยไม่ยอมแพ้ ชี้ลงไปบนแผนที่ตรงทิศทางของลี่หยาง
"พวกผีญี่ปุ่นเพิ่งทิ้งลี่หยางไป มีก๊กมินตั๋งส่วนหนึ่งเข้าประจำการที่ลี่หยางแล้ว พอพวกผีน้อยที่ลี่สุ่ยเข้าป่าแล้ว จากลี่หยางขึ้นเหนือก็จะตีก้นมันพอดี กระหนาบทั้งหน้าและหลัง กวาดล้างทีเดียว!"
โจวซิงกั๋วกระพริบตาปริบๆ ยิ่งงงเข้าไปอีก
"ท่านรู้ได้ยังไง ทางลี่หยางมีคนของเราหรือ?"
"ข้ามีข้อมูลที่เชื่อถือได้!"
เฉินกุยไม่อยากยืดเยื้อเรื่องนี้ ตอบส่งๆ ไป
"กองกำลังพวกผีญี่ปุ่นที่เดิมประจำการที่ลี่หยางก็คือพวกที่ถูกย้ายมาลี่สุ่ยนี่แหละ พวกมันรวบกำลังทิ้งลี่หยาง มาเฝ้าลี่สุ่ยกับหูโจวแทน ลี่หยางตอนนี้เป็นเมืองร้าง หรือพูดอีกอย่างคือเมืองร้างที่ปักธงของเราแล้วต่างหาก"