เฉินกุยถอนหายใจยาว ใช้แรงทั้งสองมือดึงซ่งจื้อเหลียนขึ้นมา จ้องตาเขาแล้วตบไหล่แรง ๆ
“เลือดพวกผีน้อยจะปลอบขวัญทหารที่สละชีพ พาทุกคนไปพักผ่อนก่อน ยังมีเรื่องสำคัญกว่ารออยู่ข้างหน้า”
ซ่งจื้อเหลียนข่มสะอื้น ยืดตัวตรง แล้วตอบเสียงดัง
“ครับ!”
พูดจบก็หันไปนำทหารที่เหลือของกองตรงขึ้นตรง พยุงกันเดินไปทางด้านหลัง
จนพวกเขาเดินลับตาไปแล้ว เฉินกุยจึงหันมามองแผนที่รบระหว่างเราและศัตรูในหัว
รถถังสิบกว่าคันไล่ตามพวกผีญี่ปุ่นที่ไม่มีวิธีตอบโต้ที่มีประสิทธิภาพไปกลางทุ่งโล่ง
ปืนกลติดรถและปืนกลอากาศยานเก็บเกี่ยวชีวิตพวกผีญี่ปุ่นอย่างต่อเนื่อง
พวกผีญี่ปุ่นเพิ่งรู้ว่าเมื่อไม่มีปืนต่อต้านรถถัง ไม่มีปืนใหญ่ทหารราบ รถถังมันน่ากลัวขนาดนี้
พวกผีญี่ปุ่นบางคนมัดระเบิดมือเข้าด้วยกันแล้วร้องโหยหวนวิ่งเข้าใส่รถถัง แต่ก็ถูกทหารที่ตามหลังรถถังยิงด้วยปืนไรเฟิลตาย ระเบิดมือระเบิดตูมกลางฝูงคน สังหารพวกเดียวกันไปอีก
เมื่อปราศจากการควบคุมของผู้บังคับบัญชาทุกระดับ ในที่สุดพวกมันก็แตกพ่าย เบื้องหลังคือกระแสเหล็กไหลของรถถัง สองข้างเป็นหน้าผาสูงชันและแม่น้ำแยงซีที่ไหลเชี่ยว
คนกว่าหมื่นคนถูกแบ่งแยกและทำลายบนหาดโล่ง
พวกผีญี่ปุ่นกว่าพันคนถูกบีบอัดจนถอยไปถึงริมแม่น้ำด้วยรถถังห้าคัน กระสุนจากปืนกลติดรถกวาดไม่หยุด ผลักพวกมันให้ถอยไปสู่ฝั่งทีละก้าว
“กระโดดลงไป ว่ายข้ามไป!”
“ฝั่งตรงข้ามมีพวกเราอยู่!”