มองดูแผ่นหลังของหลินเทาที่เดินจากไป เฉินกุยครุ่นคิดอยู่นาน ในอกอึดอัดจนรู้สึกไม่สบายใจ
กองทัพเรือร้อยปี!
นี่ไม่ใช่คำพูดลอยๆ แต่เป็นสิ่งที่ต้องใช้เวลาชดเชยอย่างหนักแน่น
ภายหลังยังต้องใช้เวลานานขนาดนั้นกว่าจะตามทันฝีเท้าอภิมหาอำนาจอเมริกา ถ้าตอนนี้ช่วยกองทัพเรือทำอะไรบางอย่างได้ ภายหลังจะง่ายขึ้นไหมนะ?
“หัวหน้า ทุกอย่างพร้อมแล้ว!”
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ซุนโหย่วเซิ่งเดินเข้ามา
“อืม ดี!”
เฉินกุยได้สติ หันไปมอง ไม่ไกลออกไปมีคนยืนอยู่ห้าสิบกว่าคน นอกจากหนึ่งหมู่เป็นของกองร้อยปืนครกแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นทหารจากกองร้อยสาม
ทุกคนใส่ชุดทหารของพวกผีญี่ปุ่นเหมือนกันหมด เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นเต็มตัว ใบหน้าเลอะรอยดำเป็นทางๆ ดูราวกับทหารที่เพิ่งถอยร่นจากสนามรบจริงๆ
“นี่คือทะเบียนทหารที่ค้นหาได้ในสนามรบ”
ซุนโหย่วเซิ่งถือทะเบียนทหารจำนวนหนึ่งยื่นส่งมา
“ท่านดูว่าเล่มไหนเหมาะสม ข้าจะไปหาเสื้อผ้ามาให้อีก ในคลังมีเสื้อผ้าตั้งแต่พันเอกไปจนถึงนายสิบครบหมด”
เฉินกุยรับทะเบียนทหารที่ซุนโหย่วเซิ่งเรียกว่าทะเบียนทหาร ซึ่งก็คือสิ่งที่พวกผีน้อยเรียกว่าสมุดประจำตัว มาเปิดดู ข้างในมีตั้งแต่พันเอกไปจนถึงนายทหารสัญญาบัตรชั้นนายร้อยครบครัน แต่ที่เป็นของพลปืนใหญ่มีไม่มาก มีแค่ไม่กี่เล่ม
หยิบออกมาเล่มหนึ่ง พลิกดู ชื่อว่าฮาชิโมโตะ อิจิโร่ เป็นผู้บังคับกองร้อยของกรมทหารปืนใหญ่ในสังกัดกองพลที่เก้า ยศพันตรี คนในรูปสวมแว่นตากรอบกลม ใบหน้าซีดเซียว นอกจากแว่นตาแล้ว กลับมีส่วนคล้ายกับเฉินกุยอยู่บ้าง