เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ถนนสายหลักในตัวเมืองถูกเก็บกวาดสะอาดเอี่ยมตั้งแต่เช้า
ชาวบ้านในเมืองถูกเรียกตัวมาหนึ่งคนต่อหนึ่งครัวเรือนมารวมกันที่นี่ ต่างพากันห่อไหล่คอตก ไม่กล้ามองตรงไปยังพวกทหารถือปืนที่ยืนอยู่รอบ ๆ
พวกเขาคิดว่าคราวนี้ถึงตาแล้ว ในยามสงครามปั่นป่วน ทหารผ่านก็ราวกับโจร ฆ่าไอ้หันแล้วปล้นชาวบ้าน นั่นเป็นเรื่องปกติ
ด้านหนึ่งของถนนคือลานบ้านของเศรษฐีท้องถิ่นที่ถูกสังหารเมื่อคืน ประตูลานและกำแพงถูกรื้อทิ้งหมดจด กลางลานมีเวทีไม้ยกพื้นสูงสร้างอย่างเรียบง่าย
เฉินกุยยืนอยู่บนเวทีนั้น ในชุดนายพลที่สะอาดเรียบร้อย ยิ่งขับใบหน้าอ่อนเยาว์ให้เต็มไปด้วยพลังสดใสเปี่ยมชีวิตชีวา
“อะแฮ่ม!”
เขากระแอมไอเบา ๆ ไล่เสียง กวาดตามองรอบ ๆ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ
“พี่น้องทุกท่าน ข้าพเจ้าคือเฉินกุย แม่ทัพกองกำลังกองโจรชายแดนซูหว่าน เมื่อคืนมีคนถูกยิงเป้าในเมืองสิบเอ็ดคน คาดว่าพวกเจ้าคงรู้กันดีว่าเป็นใคร คนพวกนั้นคือพวกทรยศชาติขายแผ่นดิน ขูดรีดพี่น้องประชาชน ตามกฎของรัฐบาลแห่งชาติ ได้ถูกประหารชีวิตให้หมดสิ้นแล้ว!”
ชาวบ้านไม่ไกลนักต่างเงยหน้ามองเฉินกุยด้วยแววตาทื่อชา ไม่เข้าใจว่าจะมาพูดเรื่องนี้กับพวกตนทำไม
เฉินกุยพูดต่อ
“คนพวกนี้ล้วนมีที่ดินไม่มากก็น้อย ตามระเบียบรัฐบาลช่วงสงคราม ทรัพย์สมบัติของไอ้หันจะถูกริบหมด แต่ที่ดินริบมาแล้วก็ปล่อยทิ้งร้างไม่ได้”
เขาหยุดนิดหนึ่ง รู้สึกได้ชัดว่าเมื่อพูดถึงที่ดิน คนใต้เวทีต่างมองมาที่เขา แววตาสั่นไหว
“ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ที่ดินของตระกูลเกา ตระกูลหวัง ตระกูลหลิว รวมสิบเอ็ดตระกูล จะอยู่ในการดูแลชั่วคราวของกองกำลังกองโจรชายแดนซูหว่าน ผู้เช่าเดิมถ้ายินดีทำต่อ ก็จะได้สิทธิ์ก่อน ให้ค่าเช่าสี่ส่วน ส่งให้กองกำลังเป็นเสบียงทหาร ผู้ที่ไม่ใช่ผู้เช่าเดิม อยากบุกเบิกที่ดินรกร้างของคนพวกนี้ ไปขึ้นทะเบียนที่กองบัญชาการกองกำลังได้เลย ภายในสามปี ไม่เก็บค่าเช่าแม้แต่เม็ดเดียว”