"ท่านผู้นำเฉิน"
เมื่อเห็นเฉินกุย ไป๋มู่หยุนจึงวางม้วนผ้าก๊อซในมือลงบนกล่องไม้เล็กแล้วเดินเข้ามา
เฉินกุยยิ้มและพยักหน้า
"หมอไป๋ อาการเขาเป็นอย่างไรบ้าง"
"พ้นขีดอันตรายแล้ว แผลติดเชื้อเพียงเล็กน้อย ผมล้างแผลให้แล้ว สภาพร่างกายของผู้หมวดจ้าวก็ดี ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร"
เฉินกุยถอนหายใจยาว ความรู้สึกที่ตึงเครียดมาตลอดก็ผ่อนคลายลงในที่สุด อุตส่าห์บุกตะลุยมาทั้งวันทั้งคืน ถ้าช่วยกลับมาไม่ได้ก็เสียแรงเปล่าน่ะสิ
เขาโน้มตัวตบไหล่จ้าวเต๋อจู้ ส่งสายตาให้กำลังใจ
"พักฟื้นดี ๆ ล่ะ กองร้อยที่หนึ่งยังรอให้แกกลับไปนำทัพอยู่ อย่ามานอนออดแอดบนเตียงคนป่วยทำเป็นขี้ขลาดเชียว"
"หัวหน้า ผม..."
จ้าวเต๋อจู้เบ้าตาแดงก่ำ พูดไม่ออก น้ำตาไหลรินจากหางตา
"ลูกผู้ชายตัวโต ๆ จะร้องไห้ทำไม"
เฉินกุยตำหนิหนึ่งประโยค แต่มือก็ไม่ได้ดึงกลับ กลับตบไหล่เขาอีกครั้ง
"เก็บน้ำตาไว้ รอให้หายดีแล้วไปร้องต่อหน้าพวกผีญี่ปุ่นโน่น แน่นอนถ้าแกไม่กลัวพวกผีน้อยหัวเราะเยาะนะ"
"ฮ่า ๆ ๆ"
ผู้บาดเจ็บคนอื่นในห้องพยาบาลพากันหัวเราะกับคำพูดนี้ทันที
เฉินกุยยืดตัวตรง มองไปรอบ ๆ
หญิงสาวทั้งสี่ในถ้ำหินงอกหินย้อยไม่อยู่ที่นี่ คงไปช่วยงานที่ครัว เขาไม่ได้ถามอะไรมาก หันหลังเดินออกจากห้องพยาบาล
อากาศยังคงมืดครึ้ม ในค่ายมีผู้คนเดินขวักไขว่ ต่างเร่งรีบทำภารกิจของตน
เฉินกุยเดินวนรอบหนึ่ง หลี่หมิงหย่วน ซุนโหย่วเซิ่ง จางเต๋อไฉ หลิวซู่เจียง ถึงกับไม่อยู่สักคน
บังเอิญจางต้าหนิว รองผู้หมวดกองร้อยที่หนึ่งอุ้มปืนไรเฟิลที่ยึดมาได้มัดหนึ่งเดินมาจากช่องเขา มองเห็นเฉินกุยก็รีบวางปืนพิงพื้นแล้ววิ่งเร็วมา