"สามคนรึ?"
เฉินกุยแปลกใจอยู่บ้าง
ในเวลาคอขาดบาดตายขนาดนี้ ยังมีคนหาทางมาหาถึงที่ ในเมืองจินหลิงเขาไม่มีญาติมิตรสหาย นอกจากออกรบแล้ว ก็ไม่มีความผูกพันอะไรกับที่นี่เลยสักนิด
"พวกเขาบอกไหมว่ามาจากไหน"
"บอกขอรับ ทั้งสามคนออกมาจากในเมือง หนึ่งในนั้น...ยังเป็นพวกผีฝรั่งด้วย"
ทหารยามเกาหัว ท่าทางก็รู้สึกว่าประหลาด
"เอาล่ะ พาพวกเขามา"
เฉินกุยอยากรู้เหมือนกัน ว่าในยามนี้ ใครกันที่กล้าเอาตัวรอดขนาดนี้
ไม่นาน ทั้งสามคนก็ถูกพาเข้ามา
คนแรกที่เดินนำหน้าเป็นชาวต่างชาติจมูกโด่งตาลึก ผมสีน้ำตาลแดง นัยน์ตาสีฟ้า สวมสูทยับยู่ยี่เหมือนไม่ได้ซักมานาน ข้างหลังตามมาด้วยชายวัยกลางคนสองคนนุ่งเสื้อกระสอบยาว
ชาวต่างชาติคนนั้นกวาดตามองทหารที่วุ่นอยู่ทั่วลานบ้านและข้าวของเครื่องใช้ที่กองพะเนิน ไม่งั้นก็จับจ้องมาที่เฉินกุย
ยังอยู่ห่างอีกหลายก้าว ก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกมาอย่างกระตือรือร้น เอ่ยทักด้วยภาษาจีนตะกุกตะกัก
"สวัสดี แม่ทัพเฉิน!"
เฉินกุยก็ยื่นมือออกไปเช่นกัน
"สวัสดี"
"ผมชื่อโจนาธาน แฮร์ริส คนอเมริกัน ค้าขายเล็กๆ น้อยๆ"
ชาวต่างชาติคนนี้นิสัยตรงไปตรงมา เปิดประตูเห็นภูเขา ไม่ลังเลเลยสักนิด
"เดิมทีผมติดค้างอยู่ในเมือง คิดว่าพวกเราเป็นประเทศเป็นกลาง พวกผีญี่ปุ่นคงไม่หาเรื่อง แต่กลายเป็นว่าพอพวกมันบุกเข้าเมืองได้ก็ปิดช่องทางทั้งหมด ขังผมไว้กับพวกผู้ลี้ภัยในเขตปลอดภัย ติดต่อสถานฑูตตัวเองก็ยังไม่ได้"
เฉินกุยปรายตามองผีฝรั่งนี่ปราดหนึ่ง ยังสถานฑูตของแกอีก สถานฑูตของแกหนีไปนานแล้ว
โจนาธานไม่ถือสาสายตาของเฉินกุยเลยสักนิด แบมือทั้งสองข้าง สีหน้าแสนจนใจ