พวกเขาหารือกันตลอดทั้งเช้า ไม่มีอะไรนอกจากการล่อ วางกำลังซุ่ม แล้วกวาดล้าง ฆ่าพวกผีญี่ปุ่นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ระเบิดที่นำออกมาจากเจิ้นเจียงคราวก่อนไม่มีที่ให้ใช้เลย คราวนี้เหมาะเหม็ง จะฝังไว้ตามทางที่พวกผีญี่ปุ่นต้องผ่านเข้าสู่เขา พอถึงเวลา ก็จะมอบของขวัญชิ้นโตที่ไม่คาดฝันให้พวกมัน
ถุงระเบิดด้านนอกยังผูกมัดด้วยตะปูเหล็กและเศษเหล็กที่ตัดเป็นท่อนสั้นขนาดนิ้วเต็มทุกถุงตามที่เฉินกุยกำชับ
งานอพยพก็เร่งดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ราษฎรที่อยู่ในรัศมีสามลี้รอบจุดที่วางแผนไว้ ทั้งคนและสัตว์ ถูกโยกย้ายไปยังที่อื่นตั้งแต่ตอนกลางคืน
อีกทั้งยังเตรียมหุ่นจำลองไว้โดยเฉพาะ ทำให้ดูสมจริงยิ่งขึ้น
เวลาเคลื่อนผ่านมาถึงวันที่นัดหมายอย่างรวดเร็ว ฟ้ายังไม่สว่างดี พวกเขาก็เข้าประจำที่เตรียมพร้อมสำหรับศึกใหญ่ครั้งนี้
ใต้ต้นไม้ใหญ่ ซุนโหย่วเซิ่งยืดคอยาว ชะเง้อมองขึ้นไปข้างบน แต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย
เขาหันไปชำเลืองมองโจวซิงกั๋วที่อยู่ข้าง ๆ
นายทหารผู้ฝึกการเมืองยศพันตรีผู้นี้นั่งอยู่บนรากไม้ ในมือถือผ้าดอกผืนหนึ่งที่ไม่รู้ไปหาจากไหนมา กำลังเช็ดกระจกบานที่สวี่คุนนำมาอย่างบรรจง เป็นระยะ ๆ ก็เป่าลมหายใจลงบนหน้ากระจก เช็ดมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว!
ซุนโหย่วเซิ่งยกศอกกระทุ้งเขาเบา ๆ
“ที่ปรึกษาโจว ว่าไงเครื่องบินพวกผีญี่ปุ่นทำไมยังไม่มา?”
โจวซิงกั๋วจนใจ เป่าลมหายใจลงบนหน้ากระจกอีกครั้ง หน้ากระจกที่ใสกระจ่างก็เกิดฝ้าบาง ๆ ขึ้นทันที
“ผู้หมวดซุน อย่าใจร้อนสิ! ฟ้ายังไม่สว่างดี เครื่องบินลาดตระเวนบินมาก็มองไม่เห็นพื้นดิน ต้องรอให้ตะวันขึ้นมาก่อน แสงสะท้อนกระจกถึงจะส่งสัญญาณได้”